Μια πρόχειρη ματιά στα γεγονότα με αφορμή το κίνημα της πλατείας Συντάγματος

Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρούμε την εμφάνιση  ενός πρωτόγνωρου κινήματος στην Ευρώπη με αφορμή την οικονομική κρίση. Πρωτεργάτες αυτού του κινήματος , διάφορες ομάδες νέων από την Ισπανία όπου χρησιμοποίησαν blogs και facebook για την διάδοση και την επιτυχία του καλέσματος. Εδώ και πολλές μέρες , χιλιάδες άνθρωποι έχουν κατασκηνώσει στις πλατείες αψηφώντας τις απαγορεύσεις του Ισπανικού κράτους.

Το κίνημα αυτό τις προηγούμενες μέρες εμφανίστηκε και στην Ελλάδα , μάλιστα την ώρα που γράφουμε αυτές τις γραμμές κόσμος συγκεντρώνετε για δεύτερη μέρα στο Σύνταγμα. Σίγουρα αξίζει να σημειωθεί ότι την πρώτη μέρα πάνω από 30.000 άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα , χωρίς να υποκινούνται από κανένα κόμμα , συνδικαλιστική οργάνωση , φορέα κλπ δίνοντας το μήνυμα της εμφάνισης του νέου. 

Δεν θα μπορούσε να μας αφήσει ασυγκίνητους ένα τέτοιο κίνημα και αυτό γιατί πολλά από τα χαρακτηριστικά του είτε είναι σε μια κατεύθυνση θετική , είτε αξίζουν την κριτική μας.  Θα ήταν άλλωστε αδιανόητο να μας αφήσει αδιάφορους ένα κίνημα με τέτοια μαζικότητα και μάλιστα με χαρακτηριστικά που κάποιοι από εμάς είχαμε ήδη προβλέψει στους διάφορους κύκλους συζητήσεων τα περασμένα χρόνια στο Βερολίνο και την Αθήνα.

Πια όμως είναι αυτά  τα χαρακτηριστικά και γιατί αποτελούν τομή στην σύγχρονη κινηματική δράση; Για να φτάσουμε σε μια ορθή καταγραφή τους , πρώτα από όλα θα επιχειρήσουμε μια εκτεταμένη παρουσίαση κάποιων κομβικών κατά την άποψη μας σημείων.

21ος αιώνας και Πολιτική  

Η παρακμή της πολιτικής και της “δημοκρατίας” είναι δεδομένη , κάτι που παραδέχονται όλοι ανεξάρτητα από τις πολιτικές , ιδεολογικές τους αφετηρίες. Τα κόμματα , οι διάφορες ομάδες και κινήσεις έχουν πάρει έναν κατήφορο χωρίς επιστροφή. Η πολιτική αποτέλεσε μια  κύρια πλευρά του  χυδαίου θεάματος , υποβιβασμένη πολλές φορές σε μια απλή “εικόνα”. Τα ΜΜΕ , αλλά και η “επανάσταση” της “κοινωνίας της πληροφορίας” , έδωσε αυτήν την σύγχρονη διάσταση στην πολιτική.

Πολλοί όμως είναι αυτοί που μιλούν για την αναγέννηση της πολιτικής , μιας ορθής πολιτικής , μιας επαναστατικής πολιτικής και πάει λέγοντας. Δεν θα μπορούσαν όμως από το να είναι το ίδιο αντιδραστικοί , το ίδιο σαπισμένοι με το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

και η Ιδεολογία; 

Ο ολοκληρωτισμός των ιδεολογιών έχει πάρει και αυτός τον κατήφορο. Η ιδεολογία έχει ήδη πεθάνει , με κάποιους απλά να επιμένουν να παραμένουν εραστές με το πτώμα της. Η νεκροφιλία αυτή της αριστεράς και του αναρχικού χώρου δεν μπορεί παρά να τους καταδικάσει είτε στην εξαφάνιση , είτε να τους δώσει το εισιτήριο προς τον φασισμό.

O Christoph Fringeli στο τελευταίο τεύχος του datacide   και το άρθρο ηδονισμός και επανάσταση (en Hedonism and the revolution the barricade and the dancefloor) πολύ σωστά διαπιστώνει ότι ο αντί-ιμπεριαλισμός  της αριστεράς , άνοιξε τις πόρτες για συνεργασία με διάφορες φασιστικές ομάδες,  όπως πχ στην Αγγλία το αδερφό κόμμα του ΣΕΚ συνεργάζεται με ισλαμικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από το θεοκρατικό φασιστικό καθεστώς του Ιράν , αφήνοντας προφανώς πίσω την ρητορική για τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλοφίλων.

  Οι περιπτώσεις σαν την παραπάνω είναι αμέτρητες. Ποιος ξεχνάει τους “ειρηνιστές”  οπαδούς της ΧΑΜΑΣ που πήγαιναν με πλοία χρηματοδοτούμενα από τον Ερντογάν και το Ιράν στην Γάζα με στόχο να προκαλέσουν διεθνής διαστάσεως επεισόδιο , ή ακόμα και τις επιθέσεις από αναρχικούς σε συναγωγές; Τις κοινές συγκεντρώσεις των αντι-ιμπεριαλιστών αριστερών με τους γκρίζους λύκους στο Βερολίνο; . Η λίστα είναι πολύ μεγάλη.

Στις πραγματικότητα όλα τα παραπάνω έχουν τον ίδιο παρανομαστή , το ίδιο κίνητρο ,  είναι κομμάτι της ίδιας πολιτικής και ιδεολογικής κουλτούρας.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εποχής που δημιουργούνται κινήματα όπως αυτό στην πλατεία Συντάγματος,   είναι η απομάκρυνση όλων και περισσότερων ανθρώπων από τους ακτιβίστικους και πολιτικούς κύκλους. Οι σκληροί πυρήνες των κομμάτων και των άλλων ομάδων διαρκώς μειώνονται. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι απομακρύνονται από τα γκέτο και την αθλιότητα των πολιτικών κύκλων. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι απομακρύνονται από την κοινωνική κριτική , αρκεί μια βόλτα στα πηγαδάκια που έχουν δημιουργηθεί .

Η αριστερά και η νεοκενσιανή ατζέντα όπως και ο φετιχισμός και θεαματική βία του αναρχικού χώρου, η βιομηχανία της κουλτούρας , δίνουν την θέση τους σε νέα κινήματα πέρα από την “ηγεσία” τους και την επιρροή τους.

Πιο συγκεκριμένα για την στάση που κρατάνε οι αναρχικοί και η αριστερά απέναντι στο κίνημα των αγανακτισμένων

Από όσο μπορούμε να δούμε κυρίως στο internet και τις επίσημες σελίδες των αριστερών , δεν υπάρχει ούτε μία ανακοίνωση για το γεγονός κάτι που μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Οι αναρχικοί μέσα από το γνωστό σκουπιδότοπο ειδήσεων τους το ιντυμέδια , δεν φαίνεστε να ιδρώνει και πολύ το αυτί τους. Αυτό επιβεβαιώνει για ακόμα μια φορά το αυθόρμητο της κίνησης.

και οι Αγανακτισμένοι τι; είναι η ατμομηχανή μιας επερχόμενης επανάστασης;  

Αν και βρίσκουμε πολλά θετικά στοιχεία στο κίνημα αυτό που ξεκίνησε στην Ισπανία , αν και θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο είναι μαγιά για κάτι αξιόλογο , δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε κριτική και να εκφράσουμε προβληματισμούς. Ο πολυμορφισμός και οι καταβολές των ανθρώπων που συμμετέχουν στο κίνημα των “αγανακτισμένων”  έχουν τραγικές αυταπάτες και αντιφάσεις , ποιος όμως θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας που έχουν δημιουργηθεί; Την πανευρωπαϊκή εμβέλεια αυτού του κινήματος; τον σεβασμό και την αλληλεγγύη; τον χαρακτήρα της γενικής απεργίας πέρα από τα συνδικάτα; 

Οι καταλήψεις πλατειών σίγουρα αποτελούν προσωρινές αυτόνομες ζώνες , σίγουρα πρέπει να είμαστε εκεί και να στηρίξουμε. Να ανοίξουμε τον διάλογο και να κινηθούμε στην κατεύθυνση της αποδόμησης της ιδεολογίας και της κυριαρχίας. 

Να ανοίξουμε ένα νέο διάλογο , την κριτική θεωρία και την πρακτική. 


Επίλογος

Γιατί αισθανόμαστε  ελεύθεροι μόνο σε μικρούς κοινωνικούς κύκλους; Γιατί είναι η παγκόσμια κοινωνία ένα άβολο μέρος; Να κάποια ερωτήματα πέρα από τις λέξεις και τις εικόνες 

Το κίνημα των αγανακτισμένων απλώνετε σε ολόκληρη την Ευρώπη υπενθυμίζοντας μας  ότι το έθνος-κράτος έχει συντριβεί μια για πάντα στις συνειδήσεις. Μαζί του έχουν πάρει τον ίδιο δρόμο η ιδεολογία και η πολιτική. Ο δρόμος για τον κομμουνισμό φαίνεται να ανοίγει μαζί με τον δρόμο της κριτικής και της οριζόντιας κοινωνικής οργάνωσης . Σίγουρα αυτό το κείμενο δεν αποτελεί μια εκτεταμένη ανάλυση , αλλά μια πρώτη ματιά στα γεγονότα. 

Π.Α για το grassrootreuter

26-5 2011

Παραπέρα ανάγνωση στα αγγλικά

http://el.blogsport.de/

http://datacide.c8.com/magazine/datacide-eleven/

και στα ελληνικά

http://www.terminal119.gr/show.php?id=517

http://www.terminal119.gr/show.php?id=513

Advertisements

One thought on “Μια πρόχειρη ματιά στα γεγονότα με αφορμή το κίνημα της πλατείας Συντάγματος

  1. Pingback: Μια πρόχειρη ματιά στα γεγονότα με αφορμή το κίνημα της πλατείας Συντάγματος | Τα παιδιά του Marx και της Coca cola

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s