Περί ξενόφερτου αντισεξισμού

Ένα πολ’υ καλό κείμενο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο χθές.

Μας φαίνεται περίεργο να μπαίνουμε σε ένα διάλογο που ανοίχτηκε  για να δώσει περιεχόμενο σε συμπεριφορές που δεν είχαν διεκδικήσει ένα περιεχόμενο προηγουμένως και προωθούσαν τον τσαμπουκά ως το αξιοπρεπές μέσο αντιπαράθεσης, εις βάρος της συζήτησης, της επικοινωνίας, της προπαγάνδας και άλλων βαρετών, εναλλακτικών και φλώρικων τακτικών.  Στο σημείο που έχουμε φτάσει αναρωτιέται κανείς τι ρόλο βαράνε τα κείμενα. Αλλά καθώς δημιουργείται ένα πεδίο λόγου γύρω από πράγματα που μας αφορούν, θεωρήσαμε ότι είναι ανάγκη να πούμε πέντε λόγια.

Αρχικά θεωρούμε ότι τα κείμενα που δημοσιεύονται τον τελευταίο καιρό ενάντια στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό  χώρο της θεσσαλονίκης είναι από συντηρητικά μέχρι αντιδραστικά και γι’ αυτό επικίνδυνα. Επίσης, αποπολιτικοποιούν τα μέσα και τις δομές που χτίζουμε και υπερασπιζόμαστε και παρουσιάζουν τα ζητήματα και τους αγώνες που διεξάγουμε σαν ανέξοδα καπρίτσια και χόμπυ . Το ζήτημα του αντισεξισμού χρησιμοποιείται, μέσα σε άλλα, πολύ κομβικά ως αιτία της «αντιπαράθεσης», με τέτοιο τρόπο ώστε να απογυμνώνεται από το πολιτικό του περιεχόμενο και τη σημασία του.

Καθώς είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα μας  να προτάσσουμε και να προωθούμε τον αντισεξισμό και να πολεμάμε την κατά φύλα και σεξουαλικότητες ιεράρχηση, θεωρούμε εχθρικές τις κοινοτοπίες και τις συγχύσεις που αναπαράγονται σε ένα  μέσο-κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος. Αυτές οι αμυντικές επαναλήψεις, που δυστυχώς δεν τελειώνουν στη μιντιακή σφαίρα, είναι οι ίδιοι οι φύλακες της κανονικότητας.

Μέσα και έξω από το ανταγωνιστικό κίνημα ήταν και είναι υπαρκτή η υποτίμηση  του γυναικείου σώματος και των μη ετεροφυλοφιλικών σεξουαλικοτήτων. Αυτή η υποτίμηση και οι διαχωρισμοί που παράγει είναι μια κυρίαρχη σχέση εξουσίας που δεν ανήκει στα βιβλία, σε ατάκες και σε συνθήματα. Ενσαρκώνεται σε πραγματικές καταστάσεις ορατές σε ξύλα στο δρόμο, σε κοροϊδίες, στο αθώο χιούμορ, στη βία του βλέμματος, του λόγου και του σώματος. Είναι βία και καταπίεση. Οι διαχωρισμοί ιεραρχούν τα σώματα και τις συμπεριφορές που αυτά υιοθετούν. Οι συμπεριφορές που εκφράζουν δύναμη, σιγουριά, ετοιμότητα, επιθετικότητα πριμοδοτούνται σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας σε αντίθεση με τις θέσεις της αβεβαιότητας και της αποδοχής του άλλου. Αυτά τα δεύτερα χαρακτηριστικά πετιούνται εκτός του χώρου των προνομίων, αποβάλλονται και υποτιμούνται διαρκώς. Γιατί, για το αξιακό σύστημα αυτής της κοινωνίας είναι καλύτερο να είσαι άντρας παρά να είσαι γυναίκα ή κάτι ανάμεσα ή να μην ανήκεις σε καμία από αυτές  τις δύο εξιδανικευμένες κατηγορίες.

Αυτή την απαίτηση τη συναντάμε σε διάφορες εκδοχές.  Έτσι,  επαναστάτης είναι όποιος πολεμάει σα λιοντάρι και είναι ατρόμητος. Όποιος δε φοβάται και δεν είναι κοτούλα, όποιος ξηγιέται στα ίσα, λιτά και απέριττα και δε λέει θεωρίες. Αλήτης και απλό παιδί είναι όποιος καβαλάει παπάκι και σφίγγει τα δόντια μην του ξεφύγει κανένα επιφώνημα φόβου και ντροπής. Χωρίς αναστολές και δεύτερες σκέψεις και τέτοια…..

H αντίληψη που εκφράζεται στα κείμενα και παρουσιάζει τον αντισεξισμό σαν μία «ξενόφερτη κουλτούρα» αγνοεί ότι οι φεμινισμοί  και τα ομοφυλοφιλικά, queer, trans κινήματα γεννήθηκαν, εκτός από τις «ανεπτυγμένες» δυτικές κοινωνίες, και σε αυτό το ρημαδότοπο, όπου ζούμε και αναπνέουμε και μετράνε πολλά χρόνια αγώνων. Γεννήθηκαν μέσα από ιστορικά συγκεκριμένες συνθήκες καταπίεσης στις οποίες απάντησαν διεκδικώντας χώρο και λόγο για υποκείμενα που δεν εμπίπτουν στην προνομιακή κατηγορία λευκός, ετεροφυλόφιλος, ταξικά ανώτερος, άνδρας. Αυτά τα υποκείμενα διεξήγαγαν ένα δύσκολο πόλεμο, μέσα στις οργανώσεις, μέσα στις σχέσεις, μέσα στην «οικογενειακή εστία».

Ταυτόχρονα, η αντίληψη που λέει ότι ο αγώνας ενάντια στον σεξισμό αντιβαίνει σε μια θεωρούμενη αθώα, ντόπια κουλτούρα  υπονοεί  ότι υπάρχει εδώ ένας καθαρός πολιτισμός,  αναλλοίωτος από ξένα στοιχεία. Ότι η  λαϊκή κουλτούρα είναι μία και ατόφια, ότι δεν μετασχηματίζεται, δεν έχει συγκρούσεις στο εσωτερικό της, δε δέχεται επιρροές από άλλες κουλτούρες και πολιτισμούς. Η λαϊκή κουλτούρα που είναι τόσο περίπλοκη, που είναι τόσα πολλά, διεκδικείται σαν μία κουλτούρα όπου τα λαϊκά παιδιά τρώνε μπριζόλες, λένε μουνιά τους μπάτσους και πούστηδες, πάνε στο γήπεδο και αγαπάνε τον τόπο τους! Οι λούγκρες, οι πούστηδες, τα τραβέλια, ένα σωρό λέξεις, εκφράσεις και στάσεις ζωής που γέννησε αυτή η κουλτούρα αποσιωπούνται. Και  τα χαρακτηριστικά της που προβάλλονται σαν τα μόνα είναι τόσο σημαντικά για τους εκφραστές τους ώστε εκείνα να που δεν χωρούν να απαξιώνονται και να διαχωρίζονται σαν ξένα και εχθρικά.

Ποια είναι όμως η σκοπιμότητα της υπεράσπισης μιας ντόπιας λαϊκής κουλτούρας; Σε αυτή τη χρονική συγκυρία η υπεράσπιση του ντόπιου απέναντι σε ένα ξένο λειτουργεί ως στήριγμα ενός πατριωτισμού που εμφανίζεται εν μέσω κρίσης ως αναζήτηση σταθερών αξιών που θα εξισορροπούν την κοινωνική ανασφάλεια.  Τα πατριωτικά αισθήματα τονώνονται και χρησιμεύουν ως νομιμοποίηση των χειρότερων εδώ και χρόνια πογκρόμ μεταναστών και μεταναστριών,  επιτρέπουν την άρθρωση του πιο τρομακτικού φασιστικού λόγου με την μορφή ανησυχίας για τη δημόσια υγεία. Αυτή τη στιγμή η υπεράσπιση μιας λαϊκής κουλτούρας, που δε θα αναγνωρίζει τα πατριωτικά και πατριαρχικά χαρακτηριστικά της είναι επικίνδυνη γιατί όσοι την υιοθετούν επιβιώνουν εις βάρος άλλων υποτιμημένων ομάδων.

Τα σημεία περί αντισεξισμού στα εν λόγω κείμενα χαρακτηρίζονται από τεράστια άρνηση απέναντι σε ζητήματα που μιλάνε για τα φύλα και τις σεξουαλικότητες και στην αναγνώρισή τους σαν πολιτικά. Είναι πολιτικά γιατί ήταν πάντα ζητήματα προς διαρρύθμιση από τις κεντρικές εξουσίες και ζητήματα σύγκρουσης, θέσμισης και καταπίεσης ανάμεσα στα μέλη μιας κοινότητας, μιας κοινωνίας. Τη  σεξουαλικότητα δεν τη γνωρίσαμε σαν μια «ελεύθερη» επιλογή. Από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα, τα μπουρδέλα και το τράφικινγκ, μέχρι το ποιες σεξουαλικότητες είναι αποδεκτές και ποιες απορριπτέες και το αν κάποιος ξυλοφορτώνεται επειδή περπατάει στο δρόμο χεράκι χεράκι με τον φίλο του. Η σεξουαλικότητα και το γνωστό και ως φύλο κάθε άλλο παρά τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του είναι.

Για μας είναι φριχτός  ένας κόσμος όπου τέτοια ζητήματα και συγκρούσεις δεν θα αντιπαλεύονται και θα θεωρούνται δευτερεύοντα. Θα συνεχίσουμε όσο αυτές οι εκφάνσεις δε λαμβάνουν τέλος. Ή όπως το έθεσαν συντρόφισσες πριν από μας, θα αφήσουμε το φεμινισμό όταν αφήσετε την πατριαρχία.

Τοποτηρητές της «γνήσιας αναρχίας» βρείτε κάτι ενδιαφέρον να ασχοληθείτε ή απλά πάτε σπίτια σας.

 χαμούρες, πούστηδες, μουνιά

Advertisements

4 thoughts on “Περί ξενόφερτου αντισεξισμού

  1. “θα αφήσουμε το φεμινισμό όταν αφήσετε την πατριαρχία”
    (και παλιό και) καλό 🙂

    υγ: την πηγή τού κειμένου ξέχασες να βάλεις grassrootreuter, εκτός αν είναι δικό σου (αλλά με τον υπότιτλο που έβαλες δεν φαίνεται αυτό)

    • αγαπητό μου σημειοματάριο 🙂 δεν έβαλα πηγή έχεις δίκιο και το κείμενο δεν είναι δικό μου όπως σωστά διαπιστώνεις.. αλλά εκεί που βρήκα το κείμενο (μου έκανε έκπληξη ότι δεν το έχοyν κόψει δλδ) δεν γουστάρω να τους δίνω καμία δημοσιότητα εδώ. Κοινώς τα σκουπίδια του αναρχοσταλινισμού που δυστυχώς ανοίγουν διάπλατα το δρόμο προς τον φασισμό δεν θέλω να έχουν καμία προβολή εδώ.. όποιος κατάλαβε/κατάλαβε. Βέβαια αυτό δεν με εμποδίζει να μάθω ποιος είναι ο συντάκτης του κειμένου και να κάνω την σχετική παράθεση. Ελπίζω να είσαι καλά /θερμούς χαιρετισμούς GrassrootR,/ Όπως ξέρεις αγαπάω σημειωματάριο Κ.

      υσ: στείλε μου τον προβληματισμό σου σχετικά με το σχόλιο μου αν θες .. θα ήταν καλό μια ανταλλαγή απόψεων πάνω στο θέμα

  2. η εκτίμηση/αγάπη 🙂 είναι αμοιβαία *κριτική-και-πράξη*!

    απλώς εγώ μπερδεύτηκα αρχικά εξαιτίας τού υπότιτλου: (“Ένα πολ’υ καλό κείμενο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο χθές.”) και *αυτήν την πηγή* εννοούσα ( = καταλαβαίνουμε λίγο-πολύ τι έλεγε το κείμενο στο οποίο αναφέρεται το ποστ που αναπαράγεις (αλλά “αναπαράγεις” ; αυτό είναι που δεν φαίνεται αμέσως, και αυτό το λινκ μού έλειψε – γιατί διαφορετικά εγώ καταλαβαίνω ότι (θα μπορούσε να δλδ) ήταν και ποστ τού εδώ βλογ ! )
    καταλαβαίνω βέβαια τη λογική σου να μην στείλεις αναγνώστριες/ώστες στο αρχικό, (και ούτε προσωπικά αναζητώ συντάκτες : απ’ ότι είδα εκφράζουν πλατύτερα κοινές απόψεις τών ελ τής ένδοξης αυτής ανδροπρεπούς και εξαθλιωμένης (ιδεολογικά, όχι μόνο οικονομικά) χώρας)

    με λίγα λόγια, ένα μπέρδεμα στα τυπικά, όχι επί τής ουσίας!
    (πιθανώς να οφείλεται στο ότι είμαι ελαφρώς πνιγμένη αυτόν τον καιρό και δεν είμαι “επαρκής αναγνώστρια” 😀 )

    • Αγαπητή Χάρη χαίρομαι που συμφωνούμε πάνω σε ένα σημαντικό για μένα θέμα. Θα ψάξω να βρω τους συντάκτες του κειμένου μιας και από όσο κατάλαβα παραμένουν ανώνυμοι. Συμφωνώ με όλα όσα είπες. Θα ήθελα βέβαια να προσθέσω ότι μέσα σε αυτήν την μιζέρια πρέπει και εμείς με κάποιο τρόπο να ανοίξουμε διεξόδους και πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους. Ο διάλογος λοιπόν μέσα από το διαδίκτυο, ίσως να μπορεί να ανοίξει τον δρόμο μιας πλατύτερης κοινωνικής παρέμβασης/δικτύωσης ενός κόσμου στην Ελλάδα το επόμενο διάστημα. Ας είμαστε και εμείς κομμάτι του λοιπόν..

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s