το φαινόμενο του Greek Berliner

Είναι γνωστό και μη εξαιρετέο ότι η καπιταλιστική συστημική κρίση στην Ελλάδα, έφερε μαζί της και ένα νέο μεγάλο κύμα μετανάστευσης κυρίως προς τις χώρες του ακόμα οικονομικά σταθερού βορρά. Πάρα πολλοί ,κυρίως νέοι άνθρωποι αποφάσισαν να πάρουν το δρόμο της εκκένωσης του σύγχρονου κολαστηρίου  που λέγεται Ελλάδα. Τυχαίνει, την πρώτη φορά που ήρθα για να μείνω στο εξωτερικό 6 χρόνια, πριν να μην γνωρίσω ούτε έναν Έλληνα, ή μάλλον για να είμαι απόλυτα ειλικρινής ελάχιστους. Αν και το Βερολίνο που επέλεξα εγώ να έρθω τότε ήταν, είναι και από ότι δείχνει θα παραμείνει ένας διάσημος προορισμός για Έλληνες μετανάστες και τουρίστες.

Πραγματικά φέτος μπορώ να πω πως ανατράπηκαν όλα στην καθημερινότητα μου. Μέσω ενός παλιού Έλληνα φίλου που ζει στο Βερολίνο έτυχε να γνωρίσω πάρα πολλούς Έλληνες. Δεν μπορώ να πω πως με εξέπληξε ιδιαίτερα αυτό το γεγονός. Αυτό όμως που ίσως με εκπλήσσει είναι ότι σε πλατείες και πάρκα ακούω τουλάχιστον μια φορά την ημέρα κάποιον να μιλάει ελληνικά. Έτσι κάπως σιγά σιγά ξεκίνησε/επιδεινώθηκε το φαινόμενο του greek berliner. Προσωπικά μου γεννήθηκε η περιέργεια να μάθω λίγο περισσότερο για το background  αυτού του κύκλου. Σε ένα μεγάλο βαθμό οι Έλληνες του Βερολίνου  γνωρίζονται μεταξύ τους, αναπαράγοντας κάπως μια μικρογραφία της κατάστασης που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Σίγουρα δεν μπορείς να τους βάλεις όλους στο ίδιο τσουβάλι, σίγουρα υπάρχει κόσμος για παράδειγμα που δεν συμμερίζεται αυτήν την κατάσταση και δύσκολα θα τον κατατάξουμε στην κατηγορία του greek berliner. Πολλοί μπορεί ήδη να αναρωτιέστε τι θα μπορούσε να σημαίνει ένα φαινόμενο που έτυχε να ονομάσω σε αυτό το άρθρο “greek berliner”. Ίσως πάλι  κάποιοι άλλοι  να αμφισβητείτε την ύπαρξη αυτής της κατηγοριοποίησης. Με αυτήν την κατηγορία πάντως δεν σκοπεύω να θίξω σκεπτόμενους ανθρώπους, μάλλον το αντίθετο θα ήθελα να τους βάλω σε περισσότερες σκέψεις.

Ο greek berliner λοιπόν είναι νέος γεμάτος όνειρα. Ήρθε στο Βερολίνο γιατί φίλοι, του είπαν πως είναι μια ιδανική κοινωνία. Στις περισσότερες των περιπτώσεων ο greek berliner είναι άνθρωπος “εναλλακτικός” με ποδήλατο και όπως απαιτεί το καθήκον των ημερών μας είναι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ ή ο πιο ριζοσπάστης greek berliner ψηφίζει ΑΝΤΑΡΣΥΑ, (χωρίς βέβαια να λείπουν αυτοί που συμπαθούν το ανθρωπιστικό έργο της Χρυσής Αυγής). Βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις. Υπάρχει και ο μπαχαλάκιας greek berliner που μετακόμισε από την πλατεία εξαρχείων στο Kreuzberg. Ο μπαχαλάκιας greek berliner είναι ίσως αυτός που μάχεται περισσότερο από όλους, για αυτόν τον ιδιότυπο “πατριωτισμό”, γεμάτος περηφάνια για την καταγωγή του. Είναι έτοιμος να δώσει “μαθήματα” επανάστασης στον αποτυχημένο κινηματία γερμανό Βερολινέζο.

Ο greek berliner εργάζεται στο Βερολίνο. Άλλες φορές ως κηπουρός και άλλες σε κάποιο εστιατόριο που το αφεντικό είναι ένας Έλληνας πατριώτης δεύτερης γενιάς. Μπορεί βέβαια να παίρνει λίγο λιγότερα χρήματα από έναν Γερμανό εργαζόμενο, αλλά παραμένει ικανοποιημένος. Άλλωστε για αυτόν η μισθωτή εργασία είναι χαρά, ειδικά σε μια οργανωμένη κοινωνία όπως η Γερμανική. Είναι ενθουσιασμένος με την οργάνωση στις δημόσιες υπηρεσίες και για το πόσο γρήγορα βρήκε δουλειά και δωμάτιο. Βρήκε επιτέλους έναν επίγειο παράδεισο όπως λέει και στους φίλους του στην Ελλάδα, μιλώντας τους στο skype.

Ο greek berliner αγοράζει κατά κύριο λόγο ελληνικά προϊόντα, από ελληνικά super market γιατί ξέρει ότι είναι καλύτερα από τα ισπανικά και ιταλικά. Άλλωστε πρέπει να στηρίξει την ελληνική οικονομία και τα πατριωτάκια στο Βερολίνο

Ο greek berliner κάνει συνήθως παρέα μόνο με άλλους του είδους του και όταν καμιά φορά τυχαίνει να βρίσκεται κάποιος άλλος “αλλοεθνής” δεν πτοείται συνεχίζει να μιλάει ελληνικά. Άλλωστε όλοι πρέπει να μάθουν ελληνικά, την γλώσσα που έδωσε τα φώτα στον παγκόσμιο πολιτισμό. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που ξεφεύγουν από την κυρίαρχη φιγούρα σε αυτό το ζήτημα, κυρίως άντρες, αλλά και γυναίκες. Κάνουν στενή παρέα με άλλους του νότου κυρίως Ισπανούς και Ιταλούς. Άλλωστε για τον greek berliner δεν υπάρχει τίποτα σαν το μεσογειακό ταμπεραμέντο. Ξέρει ότι δεν “κολλάει” με τους κρύους ανθρώπους του βορρά. Άλλωστε και στο sex για τον  πάντα straight και περήφανο greek berliner, οι νότιοι είναι hot. Ποτέ βέβαια δεν του πέρασε από το μυαλό ότι ίσως έχει και κάποια ρατσιστική προτίμηση στον νότο.  O greek berliner θυμίζει πολύ την Ελλάδα του “ομορφάντρα”

Οι συζητήσεις ποικίλουν στον κύκλο των greek berliners, με κάποιες βέβαια να έχουν πάντα προτεραιότητα. Η θλίψη του για την κατεχόμενη Ελλάδα από τους τραπεζίτες και αλήτες πολιτικούς τον εξαγριώνει. Θέλει να φύγουν όλοι. Πριν μεταναστεύσει στο Βερολίνο τον έβρισκες πολύ συχνά στην πλατεία Συντάγματος μαζί με άλλους αγανακτισμένους.

Ο greek berliner συχνά νιώθει ταπεινωμένος με όποιον  αποκαλεί τα Σκόπια, Μακεδονία. Πάντα όμως διορθώνει τους αφελείς ανθέλληνες ξένους ότι η Μακεδονία είναι γη ελληνική.

Ο greek berliner είναι άνθρωπος κατά βάση κοινωνικός. Του αρέσει πολύ να βγαίνει έξω σε bar, συνήθως εκεί που δουλεύει κάποιος άλλος φίλος του είδους του. Συνήθως στα bar του αρέσει να κουτσομπολεύει και να ειρωνεύεται άλλους. Προσέχει πολύ όταν βγαίνει έξω να μην πέσει σε κανένα πουστρομάγαζο, είναι βλέπεις μεγάλο πρόβλημα στο Βερολίνο (ίσως από τα λίγα) και πάντα φροντίζει να χλευάζει αυτό το αρρωστημένο life style. Όμως όπως επαναλάβαμε και πιο πριν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Υπάρχουν και αυτοί που τους αρέσει το techno και πάνε στο gay friendly berghain. Είναι βλέπεις το καλύτερο club στον κόσμο. Το dark room όμως είναι απαγορευμένη ζώνη, αν και ορκίζεται πως δεν έχει πρόβλημα με τους gay, δεν είναι ομοφοβικός, αρκεί βέβαια να μην του την πέφτουν.

Ο greek berliner ξέρει πολλά για την ιστορία του Βερολίνου αν και μπορεί να αγνοεί ότι λίγα χιλιόμετρα ανατολικά υπάρχουν ακόμα στρατόπεδα συγκέντρωσης που έχουν διατηρηθεί ως μνημεία για την ναζιστική θηριωδία. Αγνοεί πολλές φορές και τα διάφορα μουσεία και το μνημείο του ολοκαυτώματος. Άλλωστε θεωρεί τραβηγμένη την ενοχή του σημερινού Γερμανού για το ολοκαύτωμα και την συμπάθεια προς τους Εβραίους. Ο πιο ψαγμένος greek berliner έμαθε ότι πρέπει να αντιμετωπίζει αρνητικά και κάτι Γερμανούς, που οι αντιϊμπεριαλιστές αριστεροί και αναρχικοί φίλοι του φωνάζουν “αντιγερμανούς”. Αυτούς που κάνουν πορείες π.χ με κεντρικό θέμα τον αντισημιτισμό και το Ισραήλ.

Ο greek berliner φωνάζει δυνατά να τον ακούσουν όλοι ότι δεν είναι αντισημίτης. Οργίζεται όμως με την κατοχή της Παλαιστίνης και τον σιωνισμό και δεν κρύβει και την συμπάθεια του ολίγον και προς την ΧΑΜΑΣ. Τέλος ορκίζεται ότι μισεί της θεωρίες συνωμοσίας, αλλά αναρωτιέται και ρωτάει τους φίλους του: ρε παιδιά όμως δεν κρύβονται οι Εβραίοι πίσω από το χρήμα; δες το εβραϊκό λόμπι στην ιμπεριαλιστική Αμερική. (Ξέχασα να υπογραμμίσω ότι παραμένει πάντα στο βάθος του χρόνου και αντιαμερικάνος, άλλωστε ήταν και οι γονείς του) 

Ο greek berliner δεν είναι σεξιστής αλλά πάντα περιμένει την κοπέλα του να καθαρίσει και να μαγειρέψει(έτσι έκανε και η μαμά του), άλλωστε γύρισε κουρασμένος από την δουλειά.

Αυτή θα μπορούσε να είναι μια ανακεφαλαίωση στην ζωή του νεοέλληνα στο Βερολίνο. Αυτής της νέας γενιάς που ήρθε να αναζητήσει το “γερμανικό όνειρο” σε μια χώρα σταθερή που προσέχει τα οικονομικά της και τους πολίτες της. Αν κάποιοι θεωρείτε αυτήν εδώ την πραγματικότητα τραβηγμένη σας προκαλώ να κάνετε μια βόλτα εκεί που συχνάζει ο greek berliner, χωρίς αμφιβολία  η δυσοσμία της μικρογραφίας του ελληνικού βούρκου θα σας γίνει αντιληπτή αμέσως

Advertisements

11 thoughts on “το φαινόμενο του Greek Berliner

  1. Επίσης απ’ ό,τι βλέπω, αλλά και μαθαίνω από άλλους/ες, ο greek berliner είναι πανομοιότυπος με τον greek londoner, dubliner, parisien, etc.

  2. περιέγραψες νομίζω μερικά βασικά χαρακτηριστικά τού καθυστερημένου/υπανάπτυκτου άντρα – είτε βρίσκεται εντός συνόρων (του), είτε πάει να δουλέψει σε ανεπτυγμένη (και συνεπώς από πολλές απόψεις “πιο” πολιτισμενη) χώρα – για τίς γυναίκες/μετανάστριες άραγε έχεις δει να ισχύουν ακριβώς τά ίδια;
    προσωπικά όταν ήμουν στο βερολίνο συναντήθηκα με ελάχιστους έλληνες, οι οποίοι είχαν χρόνια εκεί, δλδ είχαν φτιάξει τα εστιατόριά τους, και είχαν παντρευτεί και γερμανίδες : σε πληροφορώ ότι τό “ήθος” ήταν, με ελάχιστες προσθήκες κοκορομυαλιάς, αυτό ακριβώς που περιγράφεις…
    Η κοκορομυαλιά συνίσταται κυρίως στο ότι όταν είναι “έξω” καμαρώνουν διότι προέρχονται από την “κοιτίδα” (κλπ αρλούμπες), κι όταν έρχονται “μέσα” καμαρώνουν πάλι (σα γύφτικα σκεπάρνια) για το εντελώς αντίθετο: για τό ότι δηλ αυτοί ζουν στο βερολίνο (και λοιπό πολιτισμένο κόσμο)
    κοσμοπολίτες (το είδος ανθρώπου δλδ που εμένα μ’ αρέσει) δεν γίνονται ποτέ οι μετανάστες, δυστυχώς… (κάτι έχει πει περί αυτού ο αντόρνο, στα minima νομίζω…)

  3. Χάρη γεια χαρά

    Δυστυχώς τα πράγματα είναι έτσι.Δεν περίμενα τίποτα άλλο από τους ελληνάρες εδώ στο Βερολίνο. Το θέμα όμως είναι ότι σε ένα μεγάλο βαθμό είναι τόσο άθλιοι ειδικά αυτή η νέα γενιά που είναι και θα γίνουν ακόμα περισσότερο επικίνδυνοι. Έχεις μήπως το συγκεκριμένο σύγγραμμα του αντόρνο σε ηλεκτρονική μορφή?

  4. Το κείμενο είναι προκλητικό, όπως και φαντάζομαι πως το θέλεις κι εσύ να είναι. Από κει και πέρα, έχεις καλύψει τον πωπό του – ή έτσι νομίζεις – γράφοντας κι ένα «Ίσως πάλι κάποιοι άλλοι να αμφισβητείτε την ύπαρξη αυτής της κατηγοριοποίησης. Με αυτήν την κατηγορία πάντως δεν σκοπεύω να θίξω σκεπτόμενους ανθρώπους, μάλλον το αντίθετο θα ήθελα να τους βάλω σε περισσότερες σκέψεις». Όμως δεν θεωρώ πως τα καταφέρνεις.

    Συγκεκριμένα, ο καθορισμός του συνόλου των περιπτώσεων σε μία μοναδική και απαράλλαχτη μάζα (παρά των περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεων κάπου στα μέσα του άρθρου, που όμως έρχεται σε ακραία αντίθεση με το συνολικό πνεύμα του κειμένου), η οποία πέρα από τις επιμέρους διαφοροποιήσεις της, φέρεται ως πολτός με συγκεκριμένες νευρώσεις στο κείμενο (όπως αφήνει να εννοηθεί η κατακλείδα), καθιστά την παρατήρηση/υπόθεση εργασίας σου λανθασμένη. Κι αυτό γιατί, οι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους προσωπικότητες, οι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους επιθυμίες των ανθρώπων, φιλτράρονται μέσα από ένα μονολιθικό μάτι με επιρροές lifestyle περασμένων και χρεωκοπημένων δεκαετιών. Τα περιοδικά τότε μας πληροφορούσανε για τις «φυλές της πόλης». Εδώ πληροφορούμαστε για τις φυλές των μεταναστών στην πόλη. Σίγουρα υπάρχουν κοινά κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά, από τη στιγμή που υπάρχει και κοινό πολιτιμικό υπόβαθρο. Μα αυτά χάνονται ως τέτοια, από τη στιγμή που γίνονται κριτική, που δείχνει με το δάχτυλο τον ξένο στην πόλη. Την οποία πόλη και το ύφος της υποτίθεται πως εκπροσωπεί ο συντάκτης. Μέσα όμως στις τόσες λανθασμένες σου διαπιστώσεις (μάλλον έχεις γνωρίσει πολλά λάθος άτομα), θα συμφωνήσω στο ζήτημα των νευρώσεων. Οι νευρώσεις εμποδίζουν την σκέψη. Κι αυτό, ακόμα κι εσύ το παραμελείς.
    Για να μην μακρυγορώ, συμφωνώ με το πνεύμα αμφισβήτησης του άρθρου, διαφωνώ με τις κατηγοριοποιήσεις, συμφωνώ με τις λογικές παραμέτρους που τίθενται (μακάρι βέβαια να τηρούνταν κιόλας κι από σένα), αλλά διαφωνώ με την αφ’ υψηλού κριτική (όπως κάνει και η Ταχιάου στο απίστευτα κακογραμμένο άρθρο που παραθέτεις).

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s