VS ψευδο-αντιπολίτευση

Κάποτε ο αντι-εξουσιαστικός χώρος ήταν φορέας μερικών ριζο σπαστικών ιδεών, κυρίως ως συνέπεια της γόνιμης επαφής του με τη σκέψη της Σχολής της Φραγκφούρτης, της Καταστασιακής Διεθνούς, του Γκυ Ντεμπόρ, του Κορνήλιου Καστοριάδη, με την πρώτη (τότε) γραμμή της μαρξιστικής σκέψης, δηλαδή. Χρησιμοποιούσε το επίθετο “κοινωνικός” και όχι “ταξικός” και επιθυμούσε το τέ λος όλων των κρατών (όχι μόνο του Ισραήλ).

Μετά ήρθε η επαναφομοίωση. Το in themedia και ο παραλι γογαύρος. Η θεολογία της ταξικής πάλης του οσίου Λέ νιν επέστρεψε ως αδήριτος φυσικός νόμος, με αναρχική προ βιά.  Οι δημοσιογράφοι “του χώρου” δεν διαβάζουν Postone.

Μερικοί δεν θέλουν να μάθουν από την ιστορία. Με την ίδια θεο λογία οικοδομήθηκαν τα γκουλάγκ και τα laogai του Μάο. Καθώς η εργα σία εξαφανίζεται από τον πλανήτη, ως συνέπεια της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, όπως η γάτα του Λιούις Κάρολ (αν και με ταχύτερους ρυθμούς), ο γεωγραφικός χώρος της Κίνας είναι σήμερα το τελευταίο (πικρό) της χαμόγελο. Εκεί, όπου ένα γκατζετάκι κοστίζει όσο κι ένα νεφρό, πάνω από δύο λεπτά στην τουαλέτα, εν ώρα εργασίας, συνιστούν έγκλημα και οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται με τανκς. Ζήτω το αντιφασιστικό κίνημα, η ανάπτυξη και οι ΕΟΖ.

Ο πολύ σημαντικός μαρξιστής Γκυ Ντε μπόρ, συγγραφέας του έργου “L a  S ociete  D u  Spectacle” αυτοκτόνησε το 1994. Ένα χρόνο πρίν είδε το φως της δημοσιότητας το έργο του Moishe Postone, “Time, L abor and S ocial D omination”. Έξι χρόνια πριν, είχε κυκλοφορήσει το Εκκρεμ ές του Φουκ ώ, του Ουμπέρτο Έ κο.

Η ταλιμπανισμός της ταξικής πάλης είναι η τελευταία γραμμή άμυνας του καπιταλιστικού συστήματος. Καθώς η κοινωνική εντροπία της φτωχο ποίησης φτάνει στα όρια του ανεξέλεγχτου, ο ταλιμπανισμός είναι η τελευταία ελπίδα του συστήματος για την διατήρηση της “κοινωνικής συνοχής και ειρήνευσης”.

Η ταξική πάλη είναι η πάλη μεταξύ συνεταίρων. Ο ριγμένος καταγγέλει τον απατεώνα συνέταιρο και με ύφος χιλίων νοικοκυραίων απαιτεί την πάταξη της ανομίας (ληστές – ληστές – καπιταλιστές). Έτσι όπως η “πάλη μεταξύ των εθνών” ενισχύει την υπόστασή τους, έτσι και η ταξική πάλη ενισχύει την υπόσταση των τάξεων, όχι το τέλος τους. Καιρός για αταξική πάλη!

Ο φετιχισμός της βίας και του πρακτικισμού, μοιραία, συνοδεύει κάθε θεολογία. Ο λόγος είναι προφανής: οι οπαδοί πρέπει να κρατηθούν μακριά από την κριτική σκέψη.

Μαζί με την πατάτα της ταξικής πάλης επιστρατεύεται και η αρχαία πατάτα της συνωμοσιολογίας. Κάποιοι λανσάρουν ως ριζο σπαστική άποψη το ότι (λέει) ο κόσμος κυβερνάται από μια χούφτα (εξωγήινους ) ακαδημαϊκούς από…το Σικάγο. Και μετά, μιας και το Σικάγο πέφτει λίγο μακριά, η “επανά σταση” σαλπάρει για τη Γάζα. Ο αντι-σημιτισμός είναι το όπιο του λαού.

“…Αυτή η μορφή αλληλεξάρτησης δέχεται την επίδραση ιστορικά μοναδικών μορφών κοινωνικών σχέσεων, οι οποίες συγκροτούνται από καθορισμένες μορφές κοινωνικής πρακτικής, και, ωστόσο γίνονται σχεδόν ανεξάρτητες από τους ανθρώπους που εμπλέκονται σ’ αυτές τις πρακτικές. Το αποτέλεσμα είναι μια νέα, αυξανόμενα αφηρημένη μορφή κοινωνικής κυριαρχίας – τέτοια που υποβάλλει τους ανθρώπους σε απρόσωπες δομικές προστακτικές και περιορισμούς, τα οποία δεν μπορούν να κατανοηθούν ικανοποιητικά με όρους συγκεκριμένης κυριαρχίας (προσώπων ή ομάδων) και η οποία γενικεύει μια τρέχουσα ιστορική δυναμική.”
-Moishe Postone (Καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Σικάγο)

Η κριτική των προσώπων σκοπό έχει να προασπίσει τις κυρίαρχες αφηρημένες-κοινωνικές δομές. Η ψευδο-αντιπολίτευση είναι χρήσιμη. Ο Χίτ λερ προσωποποίησε το κεφάλαιο ως “οι Εβραίοι”. Η κατασκευή της παγκόσμιας εικόνας του “δαίμονα Ισραήλ” από την βιο μηχανία του θεάματος, μας προετοιμάζει χρόνια τώρα,για την αποδοχή κάθε ντόπιας Χα μάς.

13.000 ρουκέτες κατά αμάχων Ισραηλινών πολιτών έχει εκτοξεύσει από το 2001 η Xαμάς. Οι ρουκέτες δεν είναι τσίχ λες. Στις καραβιές για τη Γάζα, το λογιστήριο κοιμάται.

2-3 δεκαετίες πριν, κάποιοι ανεγκέφαλοι “αναρχικοί” κυκλοφόρησαν ένα πόστερ με ένα γυναικείο κομάντο με περιβολή μπούργκας, το οποίο καλούσε στον “ταξικό πόλεμο της τζιχάντ”. Πίσω από μια άθλια μπούργκα της τζιχάντ ανακαλύπτει κανείς συχνά έναν γόνο μεγαλο-αστικής αραβικής οικογένειας.

Το αναρχο-λενινιστικό θέαμα της βίας, αναπαράγεται με ευκολία στον κυβερνο χώρο,  με την μπούργκα των pseudonymous. Έτσι, ένα δυναμικό το οποίο θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στο πραγματικό-υλικό επαναστατικό κίνημα της ομότιμης παραγωγής, αναλώνεται στην υπεράσπιση του συστήματος. Η καριέρα σε μια τριγράμματη εταιρεία είναι μια συνήθης κατά ληξη. Τουλάχιστον, εκεί μαθαίνουν να συνοδεύουν τον κώδικα με σχόλια.  😀

Η ίδια ασταμάτητη κίνηση, η οποία καταργεί τις κοινωνικές σχέσεις της βιο μηχανίας και της εργα σίας, κάνει ένα νέο κόσμο εφικτό, μια τεχνολογικά υπερ-προηγμένη αυτόνομη κοινωνία.

“Σύντομα παντού στους δρόμους δεν θα βλέπουμε παρά μόνο καλλιτέχνες”- Arthur Cravan, περιοδικό Maintenant

άρθρο από το marxist reloaded

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s