Είπα να βάλω το κιπά, κι είπες πως δε με θέλεις πια

Όπως κάθε θρησκεία που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και η ελ-ληνική αριστερά έχει το δικό της εορτολόγιο. Θα λέγαμε πως ανάμεσα στις μεγάλες αργίες, περίοπτη θέση κατέχει η επέτειος του Πολυτεχνείου. Και αυτό φαίνεται ήδη από τη μεθοδικότητα με την οποία προετοιμάζουν τα διάφορα κόμματα και οργανώσεις τις εκδηλώσεις του. Πρόκειται για έναν κοινό τόπο συνάντησης ενός μεγάλο μωσαϊκού ιδεολογιών και αναλύσεων, όπου όλοι συγκλίνουν στον κοινό τους έρωτα, τον αντιιμπεριαλισμό.

Ο αντιιμπεριαλισμός ή εθνικισμός με τακτ, αποτελεί το αγαπημένο past time των κουκουέδων από χρόνια αρχαία. Βλέπετε, ειδικά μετά την πολιτική εκκαθάριση του εβραϊκού στοιχείου από το Κουκουέ, άνοιξαν νέοι ορίζοντες στη συγκρότηση της ταυτότητας του έλ-ληνα αριστερού. Εξάλλου, κάθε σύγκλιση με τα αιτήματα των μειονοτήτων που έλαβε χώρα κυρίως σε βίαιες συνθήκες όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ο εμφύλιος, ήταν στρατηγική και προϊόν καιροσκοπισμού. Κάπως έτσι, το αμερικανοφάγο-αγγλοφάγο ΕΑΜ συνθηκολόγησε τελικά με τους αμερικάνους και τους άγγλους σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Με ανάλογο σκεπτικό, έπαψε εδώ και χρόνια να μιλάει για Μακεδονική μειονότητα και άρχισε να μασουλάει αλυτρωτισμούς. Ο στόχος της πολιτικής εκμηδένισης του ΠΑΣΟΚ, έφερε και τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ.

 

Το Κουκουέ είχε πολλά να χωρίσει με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό που ενοχλούσε περισσότερο όμως, ήταν η οικειοποίηση από την πλευρά του Α. Παπανδρέου της εθνικιστικής ρητορείας της ελληνικής αριστεράς η οποία και τον εκτόξευσε στην κυβέρνηση. Ο αντιαμερικανισμός, ο αντισημιτισμός και ο πατριωτισμός που μέχρι πρότινος έβρισκαν πάτημα κυρίως στους κόλπους της παραδοσιακής αριστεράς και της ακροδεξιάς, μετατράπηκαν σε σύνθημα που μέχρι και σήμερα παραμένει δημοφιλές. Τότε το κραύγαζε το ΠΑΣΟΚ, σήμερα προτιμάται κυρίως από τη Χρυσή Αυγή: Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες.

Η εθνική μυθολογία, έχει αποδόσει συγκεκριμένο χαρακτήρα και στη χούντα και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αμερικανός ο Παπαδόπουλος, ο Παττακός, ο Ιωαννίδης, οι βασανιστές, οι μπάτσοι. Αμερικανοκίνητη η χούντα. Πίσω από όλα, φυσικά και κρύβοναι το ΝΑΤΟ, η CIA, οι μασόνοι και φυσικά οι Εβραίοι. Σε καμία περίπτωση δε φταίνε η έλ-ληνες. Σε καμία περίπτωση δε στήριξαν οι έλ-ληνες τη χούντα. Απλά τους επιβλήθηκε από τα διεθνή σκοτεινά κέντρα που έχουν βάλει στο μάτι τα πετρέλαια του Αιγαίου και – πώς το λέγαμε στη γεωγραφία του σχολείου – την πολύτιμη γεωπολιτική θέση της ελ-λάδας που είναι η καλύτερη και πιο χρήσιμη στρατηγικά στον κόσμο.

Βρήκαμε το θάρρος και αρκετό θράσος δύο άτομα όλα κι όλα και ανακατευτήκαμε με τις χιλιάδες διαδηλωτών που ξεχύθηκαν για να σκιαγραφήσουν – όπως γράφουν οι αφίσες – της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία. Μπορεί πλέον να μιλάμε για άνοδο του ακροδεξιού λόγου, φασιστικά εγκλήματα, δολοφονίες, επιθέσεις σε μετανάστες και ομοφυλόφιλους, εκλογικούς θριάμβους των ναζιστών της Χρυσής Αυγής και άλλα όμορφα, αλλά ο εχθρός παραμένει ο ίδιος: ΗΠΑ, Ισραήλ, Σιωνιστές, Μασόνοι, ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση. Πήγαμε λοιπόν, αλλά βάλαμε μια δική μας πινελιά. Ένα όμορφο και ταπεινό kippah.

Το kippah, αποτελεί κάλυμμα κεφαλής που χρησιμοποιούν οι Εβραίοι άντρες – στην περίπτωση του μεταρρυθμιστικού Ιουδαϊσμού και οι γυναίκες – προκειμένου να θυμούνται πως πάντα υπεράνω του ανθρώπου βρίσκεται ο Θεός. Αποτελεί χαρακτηριστικό σημείο αναγνώρισης ενός Εβραίου, μιας και σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο ακόμη και έξω από τις συναγωγές. Επιλέχθηκε δε, επειδή η χρήση του δεν προτείνεται ως mitzvah στην Τορά και εν αντιθέσει με το ταλλίτ, δεν υπάρχει απαγόρευση που να επιτρέπει μόνο σε Εβραίους να το φορούν.

Σύντομα, διαπιστώσαμε πως ακόμη και το περπάτημα στο πεζοδρόμιο απέκτησε άλλη διάσταση. Όλα τα βλέμματα, αδίστακτα, περίεργα στράφηκαν στο kippah. Αυτός που ποτέ πριν δε φόρεσε κάτι ανάλογο, φορώντας ένα μικρό καπελάκι αυτόματα μεταμορφώθηκε σε κάποιον Άλλο. Έναν Άλλο που στο φαντασιακό των περισσότερων ελλήνων και μη, έχει ταυτιστεί με έναν αρχαίο εχθρό που σαν στόχο έχει να πλήξει τα συμφέροντά τους και την εθνική τους ακεραιότητα. Μην ξεχνάμε, πως η ταυτότητα του έλ-ληνα αποτελεί τον κενό χώρο που μένει αν προσδιορίσουμε κάθε ίχνος διαφορετικότητας που την περιβάλλει. Αν γκρεμίσεις τις συναγωγές, πετάξεις τις μαντίλες, εξαφανίσεις όσουν έκαναν χρήση τους και απελάσεις τους μετανάστες, αυτό το ανεκφραστικό και γυμνό σύνολο που μένει, είναι οι έλ-ληνες και η προσπάθειά τους να μη δημιουργήσουν αλλά να καταστρέψουν προκειμένου να αναδειχθούν κυρίαρχοι.

Στην πορεία λοιπόν, οι παθιασμένοι νέοι θρήνησαν για την καημένη πατρίδα που κατέληξε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Έσβησαν κάποια από τα συνθήματα των πραγματικών εξεγερμένων του Πολυτεχνείου, που μεταξύ άλλων μιλούσαν για παροχές, χειραφέτηση, δικαιώματα, σοσιαλισμούς και επαναστάσεις. Κυρίως όμως, δεν ξέχασαν ποτέ τον μεγάλο κακό της ιστορίας. Το Κράτος του Ισραήλ. Έτσι, σε κάθε κραυγή που απαιτούσε λευτεριά στην Παλαιστίνη, όλα τα βλέμματα στηλώνονταν στο σιωπηλό άτομο με το kippah. Περίμεναν να δουν αντιδράσεις, δεν έβλεπαν, γελούσαν και μετά φώναζαν ακόμη πιο δυνατά το ίδιο σύνθημα. Ο αντισιωνισμός ήταν, είναι και θα παραμείνει αντισημιτισμός. Πίσω από κάθε αντισιωνιστική και αντι-Ισραήλ φανφαρολογία, έρπει αγνός αντισημιτισμός. Γιατί κατά βάθος, όλοι αντιμετωπίζουν το Ισραήλ σαν μια βιτρίνα ενός πολυκαταστήματος που θέλουν τρελαμένα να σπάσουν προκειμένου να λεηλατήσουν. Όπως λεηλάτησαν κάποτε το εβραϊκό νεκροταφείο και τις εβραϊκές περιουσίες της Θεσσαλονίκης.

Τι γίνεται με τους περισσότερους από χίλιους Εβραίους της Θεσσαλονίκης; Τι γίνεται με τους χιλιάδες Εβραίους της ελ-λάδας; Το ζήτημα δεν είναι πόσο επαναστατική θα πρέπει να είναι η στάση του καθενός στην υπεράσπιση της ταυτότητάς μας. Όποια και αν είναι αυτή η ταυτότητα. Φυλετική, θρησκευτική, σεξουαλική. Το ζήτημα είναι πως θα ζήσουμε ήσυχοι τις ζωές μας. Στο βάθος κάθε διεκδίκησής μας, δε βρίσκονται πάντα η επανάσταση και η θυσία αλλά η ησυχία, το δικαίωμα στην καθημερινότητα, μια ζωή που να μπορεί να βιωθεί, μια ζωή που δε θα κινδυνεύει να βρεθεί ανά πάσα στιγμή στο απόσπασμα. Ας αφήσουμε λοιπόν τα μεγάλα λόγια και τις ένδοξες επαναστάσεις και ας πέσουμε με τα μούτρα στην καθόλου θριαμβευτική καθημερινότητα. Ο φασισμός τσακίζεται με kippot, ελεύθερη σεξουαλική έκφραση, συζητήσεις και φυσικά στη μνήμη.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s