Μακεδονική γλώσσα και ελληνική προπαγάνδα

Ένα παλιό άρθρο γραμμένο το 1995 από τον Δημήτρη Λιθοξόου σχετικά με την Μακεδονική γλώσσα. Το αναδημοσιεύω από την σελίδα του κόμματος της μακεδονικής μειονότητας “Ουράνιο Τόξο“, ένας πολιτικός σχηματισμός που υπάρχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια και είναι σχεδόν άγνωστος στους περισσότερους/ες. Με την νέα χρονιά θα συνεχίσω την ερεύνα σχετικά με τις μειονότητες στον ελλαδικό χώρο και θα προσπαθήσω να δημιουργήσω ένα όσο γίνεται ολοκληρωμένο αρχείο σε όσους ενδιαφέρονται να αντλήσουν πληροφορίες στο μέλλον.

Είναι γνωστό πως το ελληνικό κράτος αρνείται μεταπολεμικά την ύπαρξη ιδιαίτερης μακεδονικής γλώσσας, όπως και την ύπαρξη μακεδονικού έθνους.

Αναφέρω χαρακτηριστικά δύο αποσπάσματα των γλωσσολόγων Νικ. Ανδριώτη (1906-1976) και Γ. Μπαμπινιώτη. Ο πρώτος, στο βιβλίο του «Το ομόσπονδό κράτος των Σκοπιών και η γλώσσα του», έγραφε το 1960, πως σύμφωνα με τις αρχές της γλωσσικής επιστήμης δεν μπορεί να ονομαστεί γλώσσα αυτοτελής» το «σλαβικο ιδίωμα» (σελ. 12 ). Ο δε Μπαμπινιώτης επαναλαμβάνει πρόσφατα (1992) στο συλλογικό έργο «Η γλώσσα της Μακεδονίας», πως έχουμε να κάνουμε με την ανάδειξη ενός «βουλγαροσερβικού ιδιώματος σε γλώσσα», η οποία «για πολιτικούς λόγους ονομάστηκε αυθαίρετα μακεδονική» (σελ 260). Ο ίδιος μάλιστα πρόσθετε ότι «ως μακεδονική γλώσσα χαρακτηρίζεται παραπλανητικά η Νεοσλαβική, η νεοκοπη εκσερβισμένη Βουλγαρική που κατασκευάστηκε στα γλωσσικά εργαστήρια των Σκοπίων» (σελ XVIII).

Αυτές τις απόψεις διέδωσε μαζικά η εθνικιστική ελληνική προπαγάνδα τα τελευταία μέσω του τύπου και των FM.

Αντιγράφω από το ένθετο αφιέρωμα της «Καθημερινής» στη Μακεδονία (19/1/1992) : «Μακεδονική γλώσσα, ως αυτοτελής σλαβική γλώσσα, ήταν άγνωστη, ήταν άγνωστη ως το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η γλώσσα που μιλούσαν οι σλαβόφωνοι κάτοικοι της Μακεδονίας ήταν γνωστή ως ιδιωματική μορφή της βουλγαρικής» (σελ. 19).

Τα ίδια υποστηρίζει και η ιστορικός Νυσταζοπούλου – Πελεκίδου, σε ένθετο αφιέρωμα της «Απογευματινής» στη Μακεδονιά (20/11/1994), όταν γράφει για διάλεκτο της Βουλγαρικής γλώσσας» που επιβλήθηκε μεταπολεμικά στην ομόσπονδη δημοκρατία «εκ των άνω, από κρατική βούληση και πολιτική σκοπιμότητα» αφού προηγουμένως «αποκαθάρθηκε» (σελ. 66).

Ο σύγχρονος αναγνώστης που θα θελήσει να ανατρέψει στις επίσημες δημοσιευμένες κρατικές πηγές και ειδικότερα στις απογραφές πληθυσμού του ελληνικού κράτους, θα βρει τα εξής:

Στις απογραφές 1961,1971,1981,1991 δεν υπάρχουν στοιχεία για τη μητρική γλώσσα του πληθυσμού. Αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο, αλλά πολιτική επιλογή του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, που θέλει να εμφανίζει χωρίς στοιχεία, μια Ελλάδα που μιλάει μόνο ελληνικά.

Πηγαίνοντας παλαιότερα, θα συναντήσει ανάμεσα στις άλλες μητρικές γλώσσες, τη «σλαβική», στις απογραφές1951 και 1940 και τη «μακεδονοσλαβική» στην απογραφή του 1928.

Φτάνει λοιπόν στην απογραφή του 1920, την πρώτη κανονική μετά την ενσωμάτωση των νέων επαρχιών στο ελληνικό κράτος, μια και η προηγούμενη απαρίθμηση πληθυσμού του 1913 απ τον ελληνικό στρατό, παρουσιάζει μόνο τον πραγματικό πληθυσμό (κατά φύλο).

Η απογραφή λοιπόν της 19ης Δεκεμβρίου περιείχε στο ερωτηματολόγιο του ατομικού απογραφικού δελτίου και μια ερώτηση για την μητρική γλώσσα : «Ποία είναι η μητρική σου γλώσσα, δηλαδή ποια είναι η γλώσσα την οποία ομιλείς εις την οικίαν σου. Εάν μητρική γλώσσα σου δεν είναι η Ελληνική, γνωρίζεις και την Ελληνική; Ναι ή όχι». (βλ. Μ. Χουλιαράκη, «Γεωγραφική, διοικητική και πληθυσμιακή εξέλιξις της Ελλάδος», τομ. Γ΄, 1976 σ. 363).

Τα αποτελέσματα της απογραφής του 1920, δημοσιεύθηκαν από την Στατιστική Υπηρεσία σταδιακά τα επόμενα χρόνια, με εξαιρέσεις λεπτομέρειες για όλες τις διακρίσεις (μέχρι και τον αριθμό των κωφάλαλων κατά φύλο και ηλικία), με εξαίρεση τη διάκριση κατά μητρική γλώσσα.

Έχω υποστηρίξει σε άλλα κείμενα μου στο παρελθόν, πως η Στατιστική Υπηρεσία σε όλες τις απογραφές μείωνε τον αριθμό των μη ελληνοφώνων, στα επίσημα δημοσιεύματα της, προφανώς κατόπιν κυβερνητικών εντολών.

Στην απογραφή ωστόσο του 1920 συνέβη κάτι το τραγελαφικό. Το ελληνικό κράτος, εξαιτίας των διεθνών δεσμεύσεων, απέγραψε τη μητρική γλώσσα του πληθυσμού του αλλά δεν τολμούσε να εμφανίσει τα αποτελέσματα για τις νέες βόρειες επαρχίες του, γιατί θα φαινόταν ότι η ελληνική γλώσσα ήταν μειοψηφική. Δεν είχε ακόμα πραγματοποιηθεί η υποχρεωτική ανταλλαγή χριστιανών –μουσουλμάνων με την Τουρκία, ούτε είχε υλοποιηθεί η «εθελουσία» μετανάστευση της σύμβασης της Νεϊγύ.

Η ελληνική κυβέρνηση βρήκε «λύση» της δημοσίευσης των αναλυτικών στοιχείων για τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Παλαιάς Ελλάδας (Στερεά – Εύβοια, Θεσσαλία – Άρτα, Ιόνια Νησιά, Κυκλάδες, Πελοπόννησο) και απαγόρευσε τη δημοσίευση πέντε τόμων που αφορούσαν τις νέες επαρχίες καθώς και την παρουσίαση των συγκεντρωτικών πινάκων με τη διάκριση του πληθυσμού κατά γλώσσα και θρησκεία

Προσωπικά αναζήτησα, χωρίς επιτυχία, ανέκδοτες πληροφορίες για την απογραφή 1920 που αφορούσαν τη μητρική γλώσσα, τόσο στα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, όσο και στα Γενικά Αρχεία του Κράτους. Η πληροφορία ωστόσο που έψαχνα βρισκόταν αλλού, συγκεκριμένα στη σελίδα 182 (φωτοτυπία της οποίας αναδημοσιεύεται εδώ) του τόμου: «Απογραφή του πληθυσμού της Ελλάδος κατά την 19 Δεκεμβρίου 1920 – Αποτελέσματα δια την Θεσσαλίαν και Άρταν, Αθήνα 1929» και αφορά το νομό Τρικάλων.

Σε αυτό το νομό, σύμφωνα με το ελληνικό κράτος υπήρχαν, εκτός από εκείνους που μιλούσαν ελληνικά, τούρκικα, κουτσοβλάχικα, ισπανικά (εβραίοι), αθιγγανικά, βουλγάρικα, σέρβικα και 37 άτομα που είχαν ως μητρική γλώσσα τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ.

Πρόκειται μάλλον για Μακεδόνες που αναζήτησαν προσωρινά εργασία στη Θεσσαλία (είναι όλοι άντρες), από τους οποίους κάτι λιγότερο από το 1/8 γνωρίζει την ελληνική (είναι δίγλωσσοι). Υπάρχουν ακόμη 6 άτομα εγγράμματα, που δεν ξέρουν ελληνικά πράγμα που σημαίνει ότι μάλλον έχουν πάει σε εξαρχικό σχολείο.

Η σημαντική αυτή πληροφορία, που πέρασε απαρατήρητη από την ιστορική έρευνα, αποδεικνύει πως το ελληνικό κράτος δεχόταν την ύπαρξη ιδιαίτερης ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ γλώσσας, διάφορη της βουλγαρικής και της σεβρικής και από ότι φαίνεται το μεγαλύτερο μέρος της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ αγνοούσε την ελληνική.

Για μια ακόμη φορά τα επίσημα ελληνικά ντοκουμέντα ανατρέπουν την συστηματική και πολύχρονη ελληνική προπαγάνδα.

Δημήτρης Λιθοξόου

3OPA 6

Ιανουάριος 1995

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s