Η Κυρία στο Νο. 6

Αναδημοσίευση από εδώ 
Την περασμένη Κυριακή έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 110 ετών, η Alice Herz-Sommer, η γυναίκα που θεωρείτο η γηραιότερη επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και της οποίας η ιστορία ζωής αποτελεί το θέμα του υποψηφίου στα φετινά Όσκαρ ντοκιμαντέρ με τίτλο The Lady in Number 6.
Η Alice γεννήθηκε στην Πράγα ─που ανήκε, τότε, στην αυστρο-ουγγρική αυτοκρατορία─ το 1903. Άρχισε να παίζει πιάνο από την παιδική ηλικία με καθηγητή τον Condrad Ansorge, ο οποίος ήταν μαθητής του Λιστ, και στα 16 της χρόνια συνέχισε τις σπουδές της στο πιάνο στην περίφημη Γερμανική Μουσική Ακαδημία της Πράγας.

aliceyoungΈγινε αναγνωρισμένη πιανίστα και έδωσε πολλά κονσέρτα μέχρι τη στιγμή που οι Ναζί εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία, τον Μάρτιο του 1939. Μαζί με άλλους Εβραίους της Πράγας, η Alice υποχρεώθηκε αρχικά να ζει στο εβραϊκό γκέτο και κατόπιν, το 1943, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Τερεζίενσταντ, μαζί με τον πεντάχρονο γιο της Raphael. Η υπόλοιπη οικογένειά της και ο σύζυγός της, τσελίστας Leopold Sommer, μεταφέρθηκαν επίσης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου και θανατώθηκαν.

Η  Alice και ο γιος της επέζησαν στον Τερεζίενσταντ επειδή αυτό ήταν το στρατόπεδό στο οποίο οι Ναζί συγκέντρωναν επιφανείς Εβραίους και τους χρησιμοποιούσαν ως βιτρίνα για να δείχνουν στον υπόλοιπο κόσμο πόσο καλές ήταν οι συνθήκες κράτησης των αιχμαλώτων. Μάλιστα, γύρισαν και σχετική προπαγανδιστική ταινία για να την δείξουν σε αποστολές του Δανέζικου και Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.

H Alice και άλλοι αιχμάλωτοι με μουσικές δεξιότητες έπαιζαν συχνά για να κρατάνε υψηλά το ηθικό των άλλων τροφίμων και κάπως έτσι, παρά τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, έπεζησε, τόσο η ίδια όσο και το παιδί της. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ, όπου εργαζόταν ως δασκάλα μουσικής, και το 1986 μετακόμισε στο Λονδίνο μαζί με τον γιο της ─ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2001.

alice2

Η ζωή της αποτελεί πηγή έμπνευσης· το ίδιο και ο ρόλος που έπαιζε η μουσική μέσα σε αυτήν. To video που ακολουθεί, σταχυολογεί τις καλύτερες στιγμές του ντοκιμαντέρ και βλέποντάς το καταλαβαίνει κανείς τι έκανε την Alice τόσο ξεχωριστή, ποιες ποιότητες την κράτησαν στη ζωή, με τόση διαύγεια, όχι μόνο στο διάστημα της αιχμαλωσίας της, αλλά και μέχρι τα 110 της χρόνια: Μια βαθιά ριζωμένη αισιοδοξία, αγάπη για τη ζωή, ενδιαφέρον για τους ανθρώπους και η λατρεία της για τη μουσική. «Αισθανόμουν πως ήταν το μόνο πράγμα που μου έδινε ελπίδα… σαν ένα είδος θρησκείας. Η Μουσική είναι… είναι ο Θεός. Σε δύσκολες στιγμές στη ζωή σου το νιώθεις, ειδικά όταν υποφέρεις». Όταν τη ρώτησαν γερμανοί δημοσιογράφοι εάν μισούσε τους Γερμανούς εκείνη απάντησε: «Δε μισώ ποτέ, δε θα μισήσω ποτέ. Το μίσος φέρνει μόνο μίσος».

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s