δεν υπάρχει πρόβλημα με τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα… (σχόλιο με αφορμή μια πρόσφατη έρευνα)

του Benjamin Conti

Το ακούμε ξανά και ξανά από διάφορους, ότι δεν υπάρχει αντισημιτισμός στην Ελλάδα. Δεν έχουμε λέει επιθέσεις, ούτε πολλά πολλά με αντισημιτικά σχόλια, αν βέβαια εξαιρέσουμε την χρυσή αυγή. Αυτά μας λένε καθημερινά οι διάφοροι αριστεροί όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Μας φωνάζουν παρανοϊκούς, υπερβολικούς και πάει λέγοντας. Πριν λίγες μέρες όμως είδε το φως της δημοσιότητας μια νέα έρευνα της  ADL (Anti-Defamation League)  όπου σύμφωνα με αυτή, 6.300.000 άτομα στην χώρα υιοθετούν αντισημιτικές απόψεις. Σίγουρα το ποσοστό είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που παρουσιάζει η έρευνα. Παρόλα αυτά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα καλό δείγμα για το τι σκατά συμβαίνει εδώ σε αυτήν την χώρα και πρέπει να την τρίψουμε στα μούτρα όσων σήμερα υποστηρίζουν ότι η ελληνική κοινωνία, η αριστερά της κοκ δεν υιοθετεί αντισημιτικές απόψεις.

Όπως γράφει χθες και στο grassrootreuter   ο σύντροφος parodiederutopie “Από τη ΝΕΡΙΤ που σύμφωνα με τον Συριζαίο περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας, στήθηκε από τη Μπενέ Μπερίτ στα πλαίσια κάποια παγκόσμια συνωμοσίας, μέχρι και το καράβι για τη Γάζα, από τη ρατσιστική και βαθιά αντιεβραϊκή νομοθεσία του ελληνικού κράτους, που αντιμετωπίζει με διαφορετικά κριτήρια την ελληνορθόδοξη πλειοψηφία, στερώντας ακόμη και βασικά προνόμια από τις μειονότητες, μέχρι και τη δολοφονική αλλά καθ’ όλα ανεκτή και συνήθως επικροτούμενη δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής, από την αντικοσμοπολίτικη και ομοφοβική στάση του ΚΚΕ, μέχρι και τις διαδηλώσεις του ενάντια στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, την οποία και εντάσσει στη συνομωσιολογική του φαντασίωση περί σκοτεινών κέντρων που επιδιώκουν την καπιταλιστική αταξία, το βέβαιο είναι ένα: κανένας Εβραίος και κανένας μετανάστης, κανένας ομοφυλόφιλος και καμιά γυναίκα, δε μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς στον ελληνικό βούρκο, στη σηψαιμική κοινωνία των ελλήνων, που πρωτοπορεί στη βία, το ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και το σεξισμό. Η εποχή των νέων πογκρόμ, η ανασφάλεια, ο φόβος, η απειλή, επιστρέφουν.” 

Για να συνεχίσει στην αμέσως επόμενη παράγραφο.. “Ο αντισημιτισμός των τρομοκρατών που δολοφόνησαν 4 άτομα στo εβραϊκό μουσείο των Βρυξελλών, είναι ίδιος με αυτόν του Καρυπίδη, του ΚΚΕ, του Μιχαλολιάκου, του ΝΑΡ, της ΝΔ, του Ανδρέα Παπανδρέου και κάθε άλλου δεξιού ή αριστερού μορφώματος, που καλείται να δώσει διέξοδο στο ρατσιστικό μίσος του ελληνικού λαού, με ρητορική και πρακτικές που θα ζήλευαν ακόμη και οι δολοφόνοι της Χαμάς. Γιατί λόγος αντισιωνιστικός, σημαίνει λόγος ένοχος και συναυτουργός στην εξόντωση των Εβραίων σε Ευρώπη και Ισραήλ – λόγος που ενθαρρύνει δηώσεις νεκροταφείων, εμπρησμούς συναγωγών, στοχοποίηση των Εβραίων και αναμφίβολα, εκφράζει την πλειοψηφία των ελλήνων και των πολιτικών σχηματισμών τους, που τόσα χρόνια κολυμπούν στα βρώμικα νερά του μίσους προς το διαφορετικό.” [1]

Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα δεν βγήκε από παρθενογένεση, έχει μια μακρά ιστορία μέσα στον χρόνο και μάλιστα πολύ πριν την σύσταση του νεοελληνικού κράτους. Εδώ θα μπορούσαμε να δώσουμε μονάχα ένα σύντομο παράδειγμα από τα πρώτα χρόνια του 20 αιώνα, την περίοδο δηλαδή που ο αντισημιτισμός συνδέθηκε γρήγορα με την κυρίαρχη ιδεολογία και την νεαρή ελληνική αστική τάξη. Η ελληνοποίηση της Θεσσαλονίκης γρήγορα συνδέεται με την επιθυμία της νέας ελληνικής αρχής να καταστείλει το διεθνικό προλεταριακό κίνημα της πόλης, όπου στην ηγεσία του ήταν αγωνιστές εβραϊκής καταγωγής, όπως ο Αβραάμ Μπεναρόγια [2]. Η καταστολή και διώξεις του εργατικού κινήματος στην πόλη της Θεσσαλονίκης, θα συνοδευτεί λίγο αργότερα από τις αποφάσεις του ΚΚΕ, όπου διαγράφεται ο Μπεναρόγια το 24 με την κατηγορία του «μετριοπαθή» και διαλύει τις κομματικές οργανώσεις εργατών μακεδονικής καταγωγής[3]

Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης αποτελούσαν ένα από τα πιο ζωτικά κομμάτια του προλεταριακού κινήματος της πόλης, όπως και σημαντικό κομμάτι της οικονομικής ζωής. Το ελληνικό κράτος θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο να τους απομονώσει από κάθε κοινωνική δραστηριότητα. Αποκορύφωση, η συνεργασία των ελληνικών αρχών με τους Ναζί στην συγκέντρωση και εκτόπιση χιλιάδων εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το μαζικό πλιάτσικο στις περιουσίες τους κατά την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Οι παραπάνω συμπυκνωμένες γραμμές δεν είναι παρά μόνο μια μικρή ιδέα για το πως αντιμετώπισε η ελληνική κοινωνία, η εξουσία και οι πρωτοπορίες της, τους έλληνες εβραίους. Αν το παραθέτουμε εδώ, λίγο πρόχειρα είναι η αλήθεια, είναι γιατί είμαστε πεπεισμένοι για το γεγονός ότι η ελληνική αριστερά όχι μόνο κρύβει μια σειρά ιστορικές αλήθειες, αλλά και γιατί συστηματικά ήταν συνυπεύθυνη για την έξαρση της αντισημιτικής προπαγάνδας και δράσης στην χώρα μας. Αναρωτηθήκατε ποτέ πόσες φορές κάποια αριστερή συλλογικότητα έκανε αναφορές σε αυτό το κομμάτι της ιστορίας; Αλήθεια πόσες φορές κάποια τάση της αριστεράς κάνει αναφορά στο ολοκαύτωμα και τις αιτίες που φτάσαμε στο έγκλημα των εγκλημάτων;

Συνηθίζω να γράφω ότι οι σημερινές επιλογές της αριστεράς δεν είναι σφάλματα που έχει υποπέσει η ηγεσία της. Είναι συνειδητές πολιτικές επιλογές. Το τελευταίο παράδειγμα των εκλογών ενισχύει αυτό το επιχείρημα. Στα ψηφοδέλτια όλων σχεδόν των αριστερών σχηματισμών παρελαύνουν γνωστοί αντισημίτες, ρατσιστές είτε σε τοπικό, είτε σε κεντρικό επίπεδο. Αλλά ακόμα και οι «ένοπλοι αντάρτες» που ξεπήδησαν μέσα από την λεγόμενη αριστερά δεν αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση, με τελευταίο παράδειγμα την πρόσφατη διακήρυξη του εθνο-φασίστα Ξηρού, γέννημα θρέμμα της εθνομαοικής γκρούπας 17Ν. Γιαυτό δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χαϊδεύουμε αυτιά, αλλά να συνεχίσουμε με συνέπεια τον αγώνα που έχουμε ξεκινήσει. Αν υπάρχει έστω και ένας/μια που έχει διάθεση να καταλάβει ότι ο ρατσιστικός, φασιστικός λόγος της ελληνικής κοινωνίας δεν υπάρχει περίπτωση να νικηθεί από θολές τοποθετήσεις ή με ανάθεση σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι σήμερα για την συντριβή του ανταγωνιστικού κινήματος, είναι μια μικρή νίκη για εμάς στην κατεύθυνση της ενίσχυσης μιας μαχόμενης μειοψηφίας στις μέρες μας.

Έχω υποσχεθεί ότι θα ξεκινήσουμε εδώ μια ανάλυση χωρισμένη σε ενότητες πάνω στον αντισημιτισμό. Ήδη με αφορμή την επικαιρότητα έχουμε κάνει μια πρώτη εισαγωγή, όσο υπάρχει όρεξη και λειτουργία αυτού εδώ του μπλογκ, η προσπάθεια αυτή θα συνεχίσει όσο πιο προσεγμένα γίνεται.

[1] https://grassrootreuter.wordpress.com/2014/05/27/brussels/ σχόλιο για την αντισημιτική επίθεση στις Βρυξέλλες

[2] http://0151.espivblogs.net/2014/05/26/%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%AC-%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-5/ Μπεναρόγια και Γιόνα γωνία (ιστορική αναφορά στην δράση πρωτοπόρων Εβραίων του σοσιαλιστικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα

[3] http://www.academia.edu/3074491/_1946-1949Εδώ μπορείτε να βρείτε κάποια γενικά στοιχεία για την θέση του ΚΚΕ και της 5ης Ολομέλειας για το Μακεδονικό. Τις εισηγήσεις και γενικότερα περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον πρώτο τόμο “η διάσπαση του ΚΚΕ” που επιμελήθηκε το ΚΚΕ εσωτ. την δεκαετία του 70.

Advertisements

2 thoughts on “δεν υπάρχει πρόβλημα με τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα… (σχόλιο με αφορμή μια πρόσφατη έρευνα)

  1. Λέτε στην παραπομπή 3:

    «[…] για την θέση του ΚΚΕ και της 5ης Ολομέλειας για το Μακεδονικό. Τις εισηγήσεις και γενικότερα περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον πρώτο τόμο “η διάσπαση του ΚΚΕ” που επιμελήθηκε το ΚΚΕ εσωτ. την δεκαετία του 70».

    Μέσα στο κείμενο, μιλάτε για το 1924 και τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στον Μπεναρόγια και τους Μακεδόνες. Δίνετε μια παραπομπή σε ένα κείμενο, μάλλον πανεπιστημιακή εργασία, που μιλάει για το Μακεδονικό. Στην ίδια παραπομπή, προτείνετε να διαβάσουμε «τον πρώτο τόμο “η διάσπαση του ΚΚΕ” που επιμελήθηκε το ΚΚΕ εσωτ. την δεκαετία του 70», για να μάθουμε «τις εισηγήσεις και γενικότερα περισσότερες πληροφορίες». Προφανώς, εννοείτε τις εισηγήσεις της 5ης Ολομέλειας του 1949, σωστά;;;

    Ποιο, όμως είναι αυτό το βιβλίο, “Η διάσπαση του ΚΚΕ”;;; Είναι το βιβλίο του Πάνου Δημητρίου, απ’ τις εκδόσεις “Πολιτικά προβλήματα”, του 1975;;;

    Δεν νομίζω ότι εκείνο το βιβλίο μιλάει για την 5η Ολομέλεια. Μιλάει για όλες τις άλλες ολομέλειες και όλα τα συνέδρια μέχρι το 1967 (ο πρώτος τόμος), αλλά για το Μακεδονικό και την 5η Ολομέλεια του 1949, έχω την εντύπωση ότι δεν λέει τίποτα. Εχει και τις 4 προηγούμενες ολομέλειες, έχει και την 6η και ό,τι ακολούθησε, εκτός από την 5η Ολομέλεια. Το βιβλίο έχει άξονα την διάσπαση του ΚΚΕ του 1968, και μπορεί να έχει μέσα πολλές “εισηγήσεις”, αλλά όλες αφορούν τις διεργασίες εντός του ΚΚΕ μέχρι τη διάσπαση.

    Εσείς το έχετε διαβάσει και έχει μέσα πληροφορίες για το ζήτημα το Μακεδονικό, είτε από το 1924, είτε από το 1949;;;

    Μάλλον όχι, έτσι;;;

    https://athens.indymedia.org/post/1485504/

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s