Το Pride των Proud και οι Proud των Pride

του parodiederutopie

Όπως και σε κάθε σελίδα της εθνικής αφήγησης, έτσι και σε αυτή για τα LGBT άτομα, η υφιστάμενη καταπίεση και περιθωριοποίηση δεν αρκούν για να υψωθούν ενθουσιώδη κύματα υποστήριξης, αλληλεγγύης και κατανόησης και μάλιστα από ομάδες ή συλλογικότητες που ενώ δεν τοποθετούνται πάντα αντιθετικά προς διοργανώσεις όπως το Pride, μέσα από το κριτικό τους πρίσμα ασκούν μια καθόλου ευπρόσδεκτη εξουσία πάνω στα σώματα, στην έμφυλη και σεξουαλική έκφρασή μας, σαν να μην ήταν αυτά τα επίδικα πάνω στα οποία αναπτύχθηκαν το ομοφυλοφιλικό κίνημα και οι δράσεις του.

Πατώντας πάνω σε μια γενικόλογη και αντιμνημονιακού τύπου κριτική στο φιλελευθερισμό και τις αξίες του, αντιμετωπίζοντας την αστική ιδεολογία σαν ρούχο σε stockάδικο ιδεών και αγνοώντας το βαθμό της δικής τους εμπλοκής στις δομές και στην κουλτούρα που αναπαράγουν αυτό το σύστημα ηθών, στάσεων και παραγωγικών διαδικασιών, κάποιοι επιμένουν να απευθύνονται στην LGBT κοινότητα, ζητώντας από τον τσακισμένο να συγκρουστεί μετωπικά με καπιταλισμό-καταναλωτισμό-αλλοτρίωση, ωσάν η σεξουαλική έκφραση και η δημόσια προβολή της να ήταν δεδομένα, με μόνη εκκρεμότητα την τρομερή, νικηφόρα και επιθετική ριζοσπαστικοποίησή της.

 

Για την παραπάνω στάση βέβαια, έχει ήδη παραχθεί η ανάλογη θεωρία. Έτσι, μέσα από την κριτική στη γραμμή ενσωμάτωσης της ομοφυλοφιλίας που ακολουθούν τα δυτικά κράτη, παραχωρώντας αστικές ελευθερίες στα ομόφυλα ζευγάρια και προωθώντας το οικογενειακό πρότυπο το οποίο μέχρι πρότεινος έβλεπαν να απειλείται από τα ΛΟΑΤ άτομα, καταλήγουμε σε ένα νέο πακετάρισμα της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας, που αντλεί επιχειρήματα από την αριστερόστροφη ριζοσπαστική ρητορική, με τον ίδιο τρόπο που ο αντισημιτισμός ενδύθηκε τον αντισιωνισμό και απέκτησε βήμα σε όλα τα πολιτικά γκαλά και τις εξορμήσεις της δεσπόζουσας ιντιφαντικής τάσης στα ελληνικά κινήματα. Έτσι, μπορούν κάποιοι να διατείνονται πως στοχοποιούν τη ματσίλα, την τρανσφοβία των γκέι, την ομοφοβία των λεσβιών, τη λεσβιοφοβία των γκέι, την ομοφοβία των trans, την καγκουρίλα και το υποτιθέμενο αισθητικό trash των Pride, αλλά στην πραγματικότητα, φορώντας την μάσκα του εκάστοτε γκρουπούσκουλου στο οποίο επαρκώς αραιώνεται η δική τους ταυτότητα, εκφράζουν μια μισόψυχη, γεμάτη φοβίες και αμηχανία κριτική.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται τα σχόλια από οικογένειες και στρέιτ που έρχονται στις παρελάσεις περηφάνιας, υποδεικνύοντας και ενίοτε επιβάλλοντας την ηθική και ετεροκανονική αισθητική τους, καθώς και οι ανάλογου ύφους δηλώσεις υποτιθέμενης στήριξης από τα αστικά πολιτικά κόμματα και τις οργανώσεις της Αριστεράς και της αναρχίας. Στο ίδιο πλαίσιο όμως, εντάσσονται και οι διάφοροι ετεροφυλόφιλοι κινηματίες που βόσκουν στην περιφέρεια ή ακόμη και στον πυρήνα των οργανώσεων για το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Η ιδέα της queer ετεροφυλοφιλίας που αφορά αποκλειστικά σε cis-άντρες και cis-γυναίκες και εμφανίστηκε πριν μια εικοσαετία περίπου, δεν είναι παρά μια προσπάθεια του ριζοσπαστικού straight κόσμου να δημιουργήσει πολιτική ιστορία σε άσχετους προς τη συγκρότησή του κοινωνικούς χώρους και δε μπορεί να δικαιώνεται με δηλώσεις όπως: κάνω queer πράματα.

Κανείς και ποτέ δεν ισχυρίστηκε πως το LGBT χαρακτηρίζει μια ομοιόμορφη μάζα, μέσα στην οποία μπορεί και να βρεθούν κάποιες κακές ρίζες. Κάθε άλλο, δεν πρόκειται παρά για μια αναγκαία συμπόρευση ατομικοτήτων με πολύ διαφορετικά βιώματα, τόσο στην ερωτική τους ζωή όσο και στην καταπίεση που υφίστανται. Αυτές οι ομάδες, ανέπτυξαν τη δική τους κουλτούρα, μέσα από τα ψυχολογικά και υλικά γκέτο που επιβάλλει η κανονικότητα. Είναι φυσικό όμως, να διεκδικούν και οι ίδιες μια ομαλότητα. Αυτό που οι «κάνω queer πράματα» δεν θα συλλάβουν ποτέ – ακριβώς επειδή όσο και αν προσπαθήσουν, ποτέ δε θα χάσουν το ετεροφυλόφιλο προνόμιο που με μεθοδικότητα επαναφέρουν στην επιφάνεια όταν χρειαστεί – είναι η αυτονόητη ανάγκη για ηρεμία, ασφάλεια και σεξ, πράγματα που η underground gay community του περελθόντος προσπάθησε να προσφέρει στα κυνηγημένα μέλη της. Αν λοιπόν κινδυνεύουμε από την ομοφοβία και τη ματσίλα εντός της ίδια της κοινότητάς μας, άλλο τόσο κινδυνεύουμε από την κινηματική ματσίλα αυτών που μας φαντασιώνονται αποκλειστικά σε καταγώγια έτοιμους και έτοιμες να τους προσφέρουμε «ουάου» εναλλακτικά πάρτι ή καδρονοφόρες και καδρονοφόρους σε πορείες, με το μαχαίρι έτοιμο στην τσάντα για να κόψουμε τα αρχίδια του επίδοξου βιαστή, τραμπούκου, ομοφοβικού, φασίστα.

Φεύγοντας από τη συναυλία στα πλαίσια του Pride Θεσσαλονίκης, μια μέρα πριν την παρέλαση, δεν θα αναφερθώ στους στρέιτ αλληλέγυους που ήρθαν να φασωθούν επιδεικτικά ανάμεσά μας, ούτε σε όσους κάθονταν στα πέριξ γελώντας αμήχανα και πίνοντας τη μπύρα τους, καμαρώνοντας πως μας επιτρέπουν να υπάρχουμε. Αν κάτι αξίζει πραγματική προσοχή, είναι εκείνα τα σώματα που ήρθαν κοντά, φιλήθηκαν, χόρεψαν και ελευθερώθηκαν – ακόμη και αν αυτό περιορίστηκε στις λίγες εκείνες ώρες – χωρίς να χρειαστεί να ψάξουν το γιατί ή το ποιοι είναι γύρω τους. Για τα LGBT άτομα, η συμμετοχή σε μια δημόσια δήλωση της σεξουαλικότητας και της ταυτότητας φύλου, είναι από μόνη της πράξη ριζοσπαστική και απελευθερωτική. Ποιος θρασύς θα υποδείξει τον τρόπο με τον οποίο δυο, τρία, ένα ή και παραπάνω σώματα, μπορούν να έρθουν κοντά και να δειχθούν; Ποια ριζοσπαστική ηθική και πολιτική πλατφόρμα, θα δώσει ένα καθολικό περιεχόμενο στη jouissance, την ηδονή, τη διαχείριση των σωμάτων μας; Κοινώς, πώς μπορεί κάποιος που δεν έχει καμία σχέση και κανένα κοινό με εμάς βίωμα, να χαρακτηρίσει ή ακόμη χειρότερα, να μας πει πώς θα’ πρεπε να είναι το Pride;

Η κριτική είναι απαραίτητη, οφείλει να προέρχεται αποκλειστικά από τα LGBT και queer άτομα, τις ομάδες και τις συλλογικότητές τους και φυσικά, είναι ευθύνη μας να δεχτούμε, να απορρίψουμε, να συνθέσουμε, σύμφωνα με το βίωμά μας και για λογαριασμό δικό μας. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η σημαντική κριτική συνεισφορά της ομάδας QueerTrans στο φετινό Athens Pride. Στην τελική, το ομοφυλοφυλικό και trans κίνημα, δεν το διασφαλίζει κανείς παρά μόνο ο δικός του κόσμος, όπως ακριβώς σε κάθε άλλη κινηματική συγκρότηση του περιθωρίου, υπάρχουν οι πραγματικά καταπιεσμένοι και οι αλληλέγγυοι, χωρίς να ξεχνάμε πως η αλληλεγγύη μεταξύ μας και η αλληλεγγύη προς εμάς, δεν έχουν κανένα ποιοτικό κοινό.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s