Όταν κάποια σημάδια είναι όντως από αίμα

ΟΜΟΦΟΒΙΚΗ-ΕΠΙΘΕΣΗΤον τελευταίο καιρό έγιναν πολλά πράγματα. Ξέρω, λίγο η λιτότητα, ο Έμπολα, οδηγούν αργά και αποτελεσματικά την ελληνική κοινωνία σε τέλμα και απειλούν ακόμη και ολάκερο το λευκό κόσμο με αφανισμό, αυτοκτονίες και εξαθλίωση. Και αν το οικονομικό επίπεδο αποτελεί το μοναδικό που απασχολεί την ελληνική αριστερά, τον α/α και το φιλελεύθερο κόσμο, οι εξελίξεις έφεραν κυρίως άμεσες απειλές απέναντι στα σώματά μας. Η πιο τρομακτική λεπτομέρεια σε αυτό το σκηνικό, είναι πως παρά τα μνημόνια και την αυξημένη φορολογία, είναι άλλες κατηγορίες ανθρώπων που πραγματικά κινδυνεύουν και όχι το κυρίαρχο δείγμα Έλληνα πολίτη στην Ελλάδα και ακόμη παραπέρα.

Έτσι, το περασμένο διάστημα φαίνεται να πέσανε αριθμητικά τα φαινόμενα κοινωνικής κατάρρευσης, και το έθνος είτε σύσσωμο ή μέσα από τους θεσμικούς και παρακρατικούς εκφραστές του, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τα όποια αδιέξοδα συνεχίζοντας δριμύτερα το σακάτεμα γκέι, λεσβιών, τρανς, μεταναστών, Ρομά και Εβραίων. Από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Αθήνα, από σταθμούς τρένων μέχρι πλατείες ή στη μέση των δρόμων, οι ίδιοι που δακρύζουν για την ανέχεια στην οποία τα «σκοτεινά κέντρα του εξωτερικού τους καταδίκασαν» αποδεικνύονται αρκετά δυνατοί και ζωντανοί, όταν επιτίθενται εθελοντικά και παθιασμένα σε όσους σπιλώνουν τη μυσαρή τους φαντασίωση για τον κόσμο. Μια σύλληψη μισόζωη, όπως αρμόζει στο ελληνορθόδοξο συρφετό στον οποίο ανήκουν.

Τα LGBT άτομα, οι μετανάστες, οι Ρομά και οι Εβραίοι, δεν έχουν τις πλάτες της αριστεράς, του «δημοκρατικού τόξου» και του α/α χώρου, όπου στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται σαν ελάσσονος σημασία ζήτημα και στη χειρότερη, σαν ένα πρόβλημα που χρήζει αντιμετώπισης αλλά δεν είναι στην κουλτούρα τους να το αντιμετωπίσουν οι ίδιοι, αφήνοντας έτσι σιωπηλά τα μαντρόσκυλα να αναλάβουν.

kke-lesxh-mpintempergk

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αδράνεια της ελληνικής αριστεράς τόσο σε θεσμικό όσο και εξωκοινοβουλευτικό επίπεδο, μπροστά σε όλες αυτές τις φυσικές επιθέσεις. Μια αδράνεια που δίνει τη θέση της σε ξέφρενες αντιδράσεις και μαζικές συγκεντρώσεις, όταν ο στόχος μετατοπίζεται από τον προσωπικό και περιρρέονται φασισμό, ρατσισμό και σεξισμό, σε στόχους-σύμβολα όπως η Λέσχη Μπίλτεμπεργκ, η Πρεσβεία του Ισραήλ ή το Ίδρυμα «Κακογιάννης» και το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Σύμβολα όχι μιας υπαρκτής απειλής, αλλά ενός φανταστικού εχθρού που δικαιώνει διαχρονικά τα βίαια και γεμάτα μίσος ξεσπάσματα του εθνικού κορμού. Η ελληνική αριστερά και σε μεγάλο βαθμό η ελληνική αναρχία, μέσα από αυτήν την ετεροβαρή αντιμετώπιση της κοινωνικής πραγματικότητας που βιώνουμε, όχι απλά αφήνουν χωρίς κάλυψη – έστω πολιτική – τους πραγματικούς στόχους της φασιστικής και ακροδεξιάς έξαρσης, αλλά ζώντας μέσα στη φαντασίωση του μάρτυρα-θύματος του συστήματος, κλέβουν ακόμη και αυτόν τον δυστυχή ρόλο από όλα τα άτομα που έχουμε αντικρίσει μετωπικά τον κίνδυνο.

Το Liberal όνειρο στην Ελλάδα

Η οικειοποίηση του ρόλου του θύματος, αποτελεί τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο επιδέξια ο εθνικός κορμός αλλά και οι διάφορες αντιτιθέμενες στην κυρίαρχη οικονομική ή ιδεολογική κατασκευή πολιτικές συλλογικότητες, διαγράφουν τα πραγματικά θύματα, μετατρέποντας τις μικροαστικές ανησυχίες και τα ενδιαφέροντά τους σε κομβικής σημασίας επίδικα. Η διαιώνιση συγκεκριμένων ομάδων και η ανάκαμψη της οικονομίας μιας χώρας δομημένης στο μίσος, τα πογκρόμ και τις σφαγές, δεν πρόκειται να διασφαλίσουν τις ευάλωτες στις φυσικές επιθέσεις κατηγορίες ανθρώπων και είναι λογικό, η επαναφορά τους στο πρότερο σφρίγος να μη μας αφορά. Όπως έμοιαζε να μην αφορά και το ΚΚΕ η ψήφιση του αντιρατσιστικού νόμου, την ίδια στιγμή που οι φασίστες ακονίζουν τα μαχαίρια τους προς αναζήτηση νέων θυμάτων, με τις ευλογίες των ίδιων φιλελεύθερων που υποκριτικά σέρνουν από τη γλώσσα τους δημοκρατικά λογύδρια, προκειμένου να καλύψουν τόσο τη συνενοχή τους όσο και τη συμμετοχή τους στην άσκηση αυτής της βίας, όπως αποδεικνύουν οι εκκενώσεις καταυλισμών, το κυνήγι μεταναστών και τρανς, η αθώωση των δολοφόνων-τσιφλικάδων, η διαπόμπευση των οροθετικών, οι Αμυγδαλέζες.

Στα ίδια πλαίσια πάντως, εμφανίστηκαν και πιο πολύπλοκες εκφράσεις του μίσους, θυμίζοντάς μας το βάθος και την έκταση αυτών των στάσεων στην κοινωνία.

Βανδαλισμός συναγωγής στο Βόλο, από μέλη της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης (Πηγή: Abravanel, the Blog)

Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση της Judith Butler, η οποία με αφορμή την επέκταση του δικαιώματος του γάμου στα LGBT άτομα, επιχείρησε μέσα σε μια δήλωση για την οποία κανείς από τους άμεσα ενδιαφερόμενους δεν ανυπομονούσε – εν μέσω μιας συγκυρίας που στοχοποιούσε το Ισραήλ σαν έμβλημα της υποτιθέμενης εβραϊκής βαρβαρότητας και στιγματίστηκε από ξεκάθαρα αντισημιτική συνθηματολογία και φυσικές επιθέσεις ενάντια σε συναγωγές και Εβραίους – να εγκαλέσει την ελεύθερη LGBT έκφραση στο Ισραήλ στο όνομα του pink washing για το οποίο συχνά αυτό κατηγορείται. Μια στάση, που ανεξάρτητα από τις προθέσεις της, αναζωπύρωσε και τον αντισημιτισμό της LGBT κοινότητας, η οποία και δεν στράφηκε ενάντια στην πολιτική του Ισραήλ, αλλά στο Ισραήλ και τον εβραϊσμό εν γένει. Σίγουρα πάντως, έχουμε και μια τοποθέτηση που μοιάζει δυσαρμονική μπροστά στην αλλαγή πλεύσης πολλών διανοούμενων του Ισραήλ, που είδαν τις χιλιάδες ρουκέτες της Χαμάς πάνω από τα κεφάλια τους και βίωσαν πραγματικά έναν κίνδυνο άγνωστο στη Butler, η οποία εδρεύει στις ΗΠΑ.

Από τα παραπάνω παραδείγματα, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη η ανάγκη να κατανοήσουμε ποιος έχει δικαίωμα τόσο σε έντονες απόψεις όσο και εξωστρεφείς δράσεις που αφορούν σε διαφορετικές προς τη δική του συγκρότηση ομάδες. Ένας προβληματισμός, που μπορεί να επανέρχεται στη θέα των ετεροφυλοφιλικών οικογενειών στο Pride, στο αστέρι του Δαβίδ που φορούσε δημοτική σύμβουλος της Θεσσαλονίκης παρά τις αντισημιτικές δηλώσεις περί κράτους-εγκληματία όσον αφορά στο Ισραήλ ή περί εύρωστων οικονομικά εβραϊκών κοινοτήτων, στις θερμές τοποθετήσεις μη-Ισραηλινών ή μη-Παλαιστινίων για τις διενέξεις της περιοχής, στη νουθεσία των εργατών από διανοούμενους που ποτέ δε μοιράστηκαν μαζί τους την ασφυκτική ζωή στο εργοστάσιο.

Όπως παρατηρεί εύστοχα ο Kiyozawa Manshi, υπαρξιστής φιλόσοφος και βουδιστής μοναχός, σε μια δήλωση από την οποία εύκολα μπορούμε να προχωρήσουμε σε αναλογίες:

Πραγματικά, τι είδους θεωρία επιχειρούν να εγκαθιδρύσουν και σε ποιον θαρρούν πως απευθύνονται; Ούτε μια φορά δεν έχουν ουρλιάξει με τη θλίψη του ανθρώπινου πνεύματος. Είναι γελοίο τέτοια άτομα να συγκεντρώνονται και να κάνουν φασαρία.

Όταν κινούμαστε αλληλέγγυα, δεν πρέπει να αγνοούμε το βίωμα των ανθρώπων με τους οποίους συμπορευόμαστε, τους πραγματικούς τους φόβους, τις αληθινές τους μνήμες και την επιτακτική ανάγκη να διασφαλίσουν τη ζωή τους. Όταν δέχεσαι απειλές για την ταυτότητά σου ή τη στήριξη που παρέχεις σε όσους άλλους απειλούνται από τον εθνικό οδοστρωτήρα, φοβάσαι και αυτό το φόβο μπορεί να τον αρνηθεί μόνο όποιος δε συγκροτεί στόχο, απέχοντας από το βίωμα, την καταπίεση και άρα την ουσιαστική απειλή. Οι Εβραίοι, οι μετανάστες, οι μειονότητες, η LGBT κοινότητα, φοβούνται και πρέπει να φοβούνται. Αλλά αυτό δε μπορεί να τους στερήσει μια γλυκόπικρη πηγή περηφάνιας, τη συνέχεια της ύπαρξή τους σε έναν κόσμο που πασχίζει να τους τσακίσει.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s