“δύο μικρές ιστορίες από την Αθηναϊκή μητρόπολη”

αναδημοσίευση από το Benjamin Conti

Ξέρω, δεν κάνω συχνά αναδημοσιεύσεις εδώ σε αυτό το μπλογκ όπως άλλωστε έχω υποσχεθεί στους αναγνώστες/τριες του, κυρίως δηλαδή τους φίλους/ες και συντρόφισσες/ους που πορευόμαστε μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Σήμερα όμως λέω να κάνω μια μικρή εξαίρεση και να σας παρουσιάσω παρακάτω δύο μικρές βιωματικές ιστορίες της καθημερινής μιζέριας στην ζωή των καπιταλιστικών κοινωνιών από έναν πολύ καλό φίλο όπως αυτές ανέβηκαν στο facebook με ελάχιστες μικροαλλαγές. Αν και οι ιστορίες αυτές αναφέρονται στην Αθηναϊκή μητρόπολη πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι όπου και να ζει κανείς/καμιά εύκολα συμβαδίζει με την δική του/της πραγματικότητα. Ας μην γράψω τίποτα περισσότερο και ας σας αφήσω να μπείτε κατευθείαν στο νόημα.

1.)

Ηλίθια νυσταγμένα βλέμματα με γυαλιστερά τουτούνια που οδηγούν με τρομακτική ταχύτητα, μέσα στο θέαμα, τα ματαιόδοξα κουφάρια τους προς τον προορισμό τους,· την ματαιότητα. Καπιταλιστικά υποπροϊόντα που στάζουν αίμα από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ποτέ άλλοτε δεν λατρεύτηκαν τόσο ως άδειες συσκευασίες. Θλιβερά Αστικά Αποβράσματα Φαντασμαγορικής Χωματερής. Λούμπεν μικροαστοί, κακοί μιμητές της ξιπασμένης αστίλας, παραδομένοι στους καταναλωτικούς πειρασμούς των αστικών υποπαράγωγων.

Ως πρώην χαοτικό (χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο το χαοτικό) “ότι να ´ναι και ότι κάτσει” που βούλιαξε μερικά χρόνια στον βάλτο του μικροαστικού ονείρου και πέρασε από όλο σχεδόν το φάσμα της αποβλάκωσης και διασκέδασης του αθηναϊκού βούρκου, μπορώ να πω, κατόπιν ώριμης σκέψης, πως είναι επιεικώς Άξιοι Χλευασμού.

Τυποποιημένα υποκείμενα που νομίζουν πως είναι οι πρωταγωνιστές της βραδιάς, αναλώνονται σε ανούσιες συζητήσεις κενού περιεχομένου και κουνάνε το κεφάλι καταφατικά, δήθεν συμφωνούν.

Όταν νιώθω χάλια λοιπόν, για διάφορους λόγους, κρατάω την ανάσα μου, μπαίνω και τους βλέπω για λίγα αναγουλιαστικά λεπτά.
Από τη μία θλίβομαι γι ´αυτόν τον παράλληλο φωτισμένο ζόφο που, πέρα από την πάρτη του, όλα τα άλλα είναι παράλληλοι κόσμοι -τον έζησα από μέσα-, και, από την άλλη, χαίρομαι που κατάφερα και έβγαλα τη μύτη μου απ´ έξω.


Έλα, φορέστε τα Dsquared σας τώρα και αφήστε αυτά τα μίζερα. Είναι πουσουκού, ξεχάσατε; Από Δευτέρα πάλι αυτά. Καλύτερα, βέβαια, να μη φύγει η μάσκαρα που καλύπτει το κενό, και να αποφεύγονται οι καθρέφτες· παντός είδους. Έμψυχοι και άψυχοι. Η ζωή είναι μικρή, την φωτό σας θα την δουν όλοι οι δυστυχισμένοι εκεί έξω και θα φωνάξουν “WOW, ΉΣΟΥΝ ΚΙ ΕΣΎ ΕΚΕΊ! ΤΙ ΤΈΛΕΙΑ, ΜΟΥ ΈΦΤΙΑΞΕΣ ΤΗ ΜΈΡΑ!“, γι ´αυτό η πόζα πρέπει να φωνάζει “είσαι ο καλύτερος, απίστευτος τυπάρας, προχώρα μόνος σου, να μη σε νοιάζει, το παν είναι να έχεις χρήμα και να δείχνεις πως περνάς καλά, θα είστε πάντα ευπρόσδεκτοι σε μιά χαβαλετζήδικη παρέα, είσαι το κέντρο του κόσμου, μοναξιά και κατάθλιψη τέλος, όλοι αυτοί οι γύρω σου πλαισιώνουν εσένα, όλοι αυτοί δεν είναι παρά το φόντο σου, αποκλείεται να ξυπνήσεις ποτέ απ´ αυτό το όνειρο και να δίνεις κουράγιο σε όσους έφαγαν πόρτα.


Λοιπόν άντε-άντε, λίγο πιό κοντά, σκύψτε λίγο έτσι λοξά, να βλέπω λίγο ναρκισσισμό… μπράβο, το ´χουμε, καίαιαι… cheeeeese!

υγ: προκαταβολικά, ναι ρε, είμαι μίζερος -βάση των προτύπων μιζέριας-, και ξερνάω πάνω σας την μιζέρια μου.

αφιερωμένο εξαιρετικά στο https://www.facebook.com/guestlist.gr/photos_stream

 

Οι εικόνες που αποσπάσθηκαν από κάθε όψη της ζωής, συγχωνεύονται σε μια κοινή πορεία όπου η ενότητα αυτής της ζωής δεν είναι δυνατό πλέον να αποκατασταθεί. Η αποσπασματικά θεωρημένη πραγματικότητα εκτυλίσσεται εντός της ίδιας της γενικής ενότητας ως ένας κεχωρισμένος ψευδόκοσμος, αντικείμενο της μοναδικής παρατήρησης. Η εξειδίκευση των εικόνων του κόσμου επανευρίσκεται ολοκληρωμένη, εντός του κόσμου της αυτονομημένης εικόνας, όπου το ψευδές εξαπάτησε τον ίδιο του τον εαυτό. Το θέαμα, γενικά, ως συγκεκριμένη αντιστροφή της ζωής, είναι η αυτόνομη κίνηση του μη-ζώντος. “Ernest Guy Debord”

Οι εικόνες που αποσπάσθηκαν από κάθε όψη της ζωής, συγχωνεύονται σε μια κοινή πορεία όπου η ενότητα αυτής της ζωής δεν είναι δυνατό πλέον να αποκατασταθεί. Η αποσπασματικά θεωρημένη πραγματικότητα εκτυλίσσεται εντός της ίδιας της γενικής ενότητας ως ένας κεχωρισμένος ψευδόκοσμος, αντικείμενο της μοναδικής παρατήρησης. Η εξειδίκευση των εικόνων του κόσμου επανευρίσκεται ολοκληρωμένη, εντός του κόσμου της αυτονομημένης εικόνας, όπου το ψευδές εξαπάτησε τον ίδιο του τον εαυτό. Το θέαμα, γενικά, ως συγκεκριμένη αντιστροφή της ζωής, είναι η αυτόνομη κίνηση του μη-ζώντος. “Ernest Guy Debord”

2.

Είναι αυτοί οι φιλήσυχοι πολίτες που στ ‘αυτιά τους δεν φτάνει ποτέ η εικόνα από τα “σωφρονιστικά” κολαστήρια της αστικής δημοκρατίας, τα “αναμορφωτήρια” εγκλεισμού ελεύθερων πνευμάτων, τα ψυχιατρικά ιδρύματα χειροπόδαρα δεμένων ανθρώπων που έχουν γεμίσει το στομάχι τους με κοκτέιλ φαρμάκων, τα όνειρα και οι σκέψεις που συνθλίβονται από την απελπισία στα κέντρα κράτησης προσφύγων, τι απογίνονται τα παιδιά των ορφανοτροφείων, και συμπεριφέρονται σαν να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Στα  αυτιά τους δεν φτάνουν ποτέ τα ουρλιαχτά των ζώων από τα σφαγεία, ούτε ο βουβός θάνατος των ψαριών στα δίχτυα των μεγαθήριων, ούτε ο ήχος του θανάτου της φύσης που βγαίνει από τα αλυσοπρίονα στα αιωνόβια δάση, γι ‘αυτό και τρώνε, ρεύονται την λίγδα τους και κοιμούνται ήσυχοι. Όσοι, την αποστροφή για ότι αποκλίνει από τα στερεότυπα, την καμουφλάρουν με το “δεν έχω πρόβλημα, αλλά…” Είναι αυτοί οι καθωσπρέπει συμπολίτες μας που κοιτάνε απλώς την δουλίτσα τους όταν ακούνε για τους πνιγμούς των μεταναστών στο αιγαίο ή για την έμφυλη ή παιδική βία πίσω από τους τοίχους του γείτονα, που ξέρουν αλλά δεν ανακατεύονται γιατί τον κόσμο δεν θα τον αλλάξουν αυτοί και παριστάνουν σαν να μην τρέχει τίποτα. Είναι αυτοί οι νομιμόφρονες πολίτες με τα χολερικά βλέμματα που τρέχουν λαχανιασμένοι σε γραφειοκρατικά κλουβιά και βλέπουν με αισιοδοξία το μέλλον και την ηλίθια ζωή τους. Είναι αυτά τα αποβλακωμένα από την τηλεοπτική αποχαύνωση, που κάνουν check in από τα Mikel με μια selfie με γυάλινο βλέμμα και πλαστικό χαμόγελο. Ζαμπονοποιημένα στην ουρά στα H&M για διαφημιζόμενη, από τα πρότυπα, αστραφτερή σαβούρα σε έκπτωση.

Οι κανονικοί της κατασκευασμένης πραγματικότητας. Καταναλωτές φαντασμαγορικών σκουπιδιών. Είναι αυτός ο απλός λαός, το θύμα, που δεν φταίει σε τίποτα και που, με χαρακτηριστική ευκολία, σε χαρακτηρίζει “μίζερο”.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s