Παρέμβαση της Αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη για την τρέχουσα συγκυρία (μέρος 1ο)

Παρέμβαση της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη Γενάρης 2015

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη σηματοδοτούν την έναρξη μιας νέας πολιτικής συγκυρίας που θέτει αναμφίβολα νέα καθήκοντα και προτεραιότητες στην πολιτική μας δράση και σκέψη. Ο στρατός βγήκε στους δρόμους της Γαλλίας, έγιναν δολοφονίες εβραίων γάλλων πολιτών σε πολυκατάστημα, ξεκίνησε για ακόμα μια φορά το κυνήγι ακραίων φονταμενταλιστών, καθώς και οι «λευκοί ευρωπαίοι πατριώτες» πήραν τους δρόμους ενάντια στον φανταστικό εχθρό που οι ίδιοι ονομάζουν «εξισλαμισμό της Ευρώπης».

Πριν μπούμε στο θέμα της ελληνικής συγκυρίας και τις εκλογές έχει ένα νόημα να κάνουμε μια σύντομη καταγραφή της πραγματικότητας στην Ευρώπη σήμερα, επικεντρώνοντας – ίσως για πρώτη φορά μέσα σε κείμενο της συλλογικότητας – στην Γερμανία και την Γαλλία, όπου έχουν εστιάσει την προσοχή τους και αρκετοί αυτές τις μέρες. Η επιχείρηση μετατόπισης από το πραγματικό πρόβλημα σε έναν νέο φανταστικό εχθρό είναι το προαπαιτούμενο για τη συνέχιση της οικοδόμησης των «κοινωνιών ελέγχου» της ενωμένης Ευρώπης. «Μέσα στον αντεστραμμένο κόσμο, το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου» έγραφε ο Γκυ Ντεμπόρ στην κοινωνία του θεάματος, ίσως η φράση του αυτή να μπορεί να αποδοθεί σήμερα στην τρομο-υστερία με μοναδικό αποδέκτη αυτής την κοινωνική πλειοψηφία των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών μητροπόλεων. Ο τρόμος είναι πλέον η μοναδική λύση για την συντήρηση της ιδεολογικής ηγεμονίας της κυριαρχίας, ύστερα και από το κενό που έχει δημιουργηθεί με το τέλος του νεοφιλευθερισμού.

Η εμφάνιση του στρατού στους δρόμους του Παρισιού είναι ένας οιωνός, κάνοντας σαφές ότι οποιαδήποτε μελλοντική εξεγερσιακή διάθεση από την πλευρά των καταπιεσμένων θα λάβει την ίδια αντιμετώπιση με τους τρομοκράτες. Λίγο πιο δίπλα πάλι στην Γερμανία, ο φασισμός είναι ένας γίγαντας που όχι μόνο δεν κοιμάται, αλλά επιχειρεί να πρωταγωνιστήσει για άλλη μια φορά στις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. O εχθρός, το εξιλαστήριο θύμα, ακόμα και αν δεν υπάρχει πρέπει να κατασκευαστεί και εκεί πάση θυσία.

Οι διαδηλώσεις του PEGIDA (ευρωπαίοι πατριώτες ενάντια στον εξισλαμισμό της Ευρώπης) έχουν πάρει την μορφή ενός μαζικού κινήματος στην χώρα. Στην Δρέσδη, την πόλη όπου μπήκαν οι τίτλοι τέλους για τον ναζισμό ύστερα από τον θριαμβευτικό βομβαρδισμό της πόλης από την αγγλική πολεμική αεροπορία, οι ρατσιστικές διαδηλώσεις ξεπέρασαν τις 30.000 άτομα, αριθμός πολύ μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά από το 1945 και ύστερα. Η Δρέσδη όπως είναι επόμενο έχει ένα συμβολικό χαρακτήρα για τους γερμανούς φασίστες.

Η επιρροή του PEGIDA δυναμώνει σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν πολλοί “ξένοι” ή πρόσφυγες, κυρίως δηλαδή στην «σκοτεινή» Ανατολική Γερμανία. Για όσους νομίζουν ότι αυτό είναι μια «νέα» πραγματικότητα καλό είναι να ξέρουν ότι οι ρατσιστικές διαδηλώσεις, οι επιθέσεις κατά μεταναστών και προσφύγων, ακόμα και οι δολοφονίες είναι μια θλιβερή πραγματικότητα στην σκοτεινή πλευρά του Γερμανικού βούρκου. Οι μνήμες από το ρατσιστικό πογκρόμ του Ρόστοκ το 1992 είναι ακόμα νωπές, όταν ο όχλος έκανε επίθεση και έκαψε σπίτια μεταναστών από το Βιετνάμ, τρώγοντας λουκάνικα και πίνοντας μπύρες βλέποντας με έναν ηδονιστικό τρόπο το θέαμα των βανδαλισμών [1]

Η κατάρρευση του καθεστώτος της Λαϊκής δημοκρατίας της Γερμανίας (DDR) έφερε στην επιφάνεια μια ζοφερή πραγματικότητα. Η πληγωμένη «εθνική υπερηφάνεια» των ανατολικογερμανών σε συνδυασμό με την μεγάλη ανεργία και φτώχεια (σε αντίθεση με την ευημερούσα δυτική Γερμανία) που επικράτησε τα πρώτα χρόνια της κατάρρευσης του καθεστώτος, έδωσε έδαφος σε νεοναζιστικά μορφώματα κυρίως από την δυτική Γερμανία να αναπτυχθούν. Αρκετοί ναζίδες ακτιβιστές και η ηγεσία τους μετακόμισαν στην ανατολή που βρήκαν πρόσφορο έδαφος. Σε περιοχές όπως τα χωριά και η πόλη Erfurt (πρωτεύουσα της Θουριγγίας), η Frankfurt oder, ακόμα και περιοχές στο ανατολικό Βερολίνο, οι ναζίδες απολαμβάνουν μεγάλα ποσοστά στις εκλογές και σε αρκετές περιπτώσεις κατάφεραν να εκλέξουν εκπροσώπους στα τοπικά κοινοβούλια. Ο ανατολικογερμανικός φασιστικός όχλος των περιοχών αυτών, κυρίως βέβαια στα χωριά, κάνουν αισθητή την παρουσία τους με μίνι πογκρόμ ή ρατσιστικές διαδηλώσεις ενάντια στους «Ξένους» όποιοι και αν είναι αυτοί οι ξένοι κάθε φορά. Πολλές αυτές τις διαδηλώσεις κρύφτηκαν κάτω από το χαλί ή είχαν την ανοχή της γερμανικής αστυνομίας.

Η νέα ως προέκταση της παλιάς ιδεολογίας του γερμανικού εθνικού κορμού είναι βασισμένη σε μια σειρά μύθους. Ας ξεκινήσουμε με έναν μύθο που καλλιεργείται πολύ συχνά, ακόμα και από «αντιφασίστες» κυρίως στην δυτική Γερμανία, που θέλει την ανατολική ως την καρδιά της φασιστικής δραστηριότητας στην χώρα. Σε ολόκληρη την Γερμανία οι φασίστες έχουν καθημερινή δράση και αποδοχή. Ένα από τα πρόσφατα παραδείγματα της «γερμανικής ανοιχτής ανεκτικής κοινωνίας» που έκανε λόγο η Μέρκελ στον πρωτοχρονιάτικο λόγο της στον γερμανικό λαό, μας έρχεται από την Βαυαρία. Στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη, άγνωστοι έκαναν εμπρηστική επίθεση σε σπίτια που θα στέγαζαν πρόσφυγες [2]. Κατά την πυρόσβεση βρέθηκαν παντού ρατσιστικά συνθήματα και σβάστικες, όπως μπορείτε να δείτε και στην παρακάτω φωτογραφία.

87612-13

Η επίθεση αυτή έρχεται λίγες μόνο μέρες πριν το ξέσπασμα της Δρέσδης καθιστώντας σαφές ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες αποτελούν στόχο σε ολόκληρη την Γερμανία. Ένα άλλο καλό παράδειγμα είναι η κατάσταση που επικρατεί εδώ και χρόνια στο Βερολίνο με την απεργία των προσφύγων στην Orannienplatz και την κατάληψη του σχολείου στην Ohlauer. Για το θέμα είχε γράψει μια περιληπτική δημοσίευση το συντροφικό ιστολόγιο benjamin conti [3] το περασμένο καλοκαίρι. Πρόσφυγες από αφρικανικές χώρες απέδρασαν από κέντρα «φιλοξενείας» σε ολόκληρη την Γερμανία και έφτασαν στο Βερολίνο διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες ζωής τους και για το δικαίωμα στην εργασία/ελεύθερη μετακίνηση. Οι πρόσφυγες ανά τακτικά χρονικά διαστήματα είτε διαδηλώνουν, είτε κάνουν απεργία πείνας προσπαθώντας να εισακουστούν τα αιτήματα τους από τις αρχές. Μάταια όμως. Το γερμανικό κράτος είναι ανένδοτο. Μάλιστα το περασμένο καλοκαίρι η τοπική κυβέρνηση στο kREUZBERG που ελέγχεται από τους πράσινους και τους σοσιαλδημοκράτες έδωσε εντολή στους μπάτσους για καταστολή της κατάληψης στο σχολείο, κάτι που τελικά δεν έγινε ύστερα από την κινητοποίηση απλού κόσμου. Πρέπει να πούμε εδώ ότι η αριστερά ήταν ανύπαρκτη στις κινητοποιήσεις. Μόλις λίγες εβδομάδες πριν, μέσα στον Δεκέμβρη, μια γυναίκα έχασε την ζωή της από την εξαθλίωση μέσα στο σχολείο στην Ohlauer. Ούτε αυτό το γεγονός απασχόλησε ιδιαίτερα τα ΜΜΕ ή την αριστερά και ξεχάστηκε αμέσως.

Ένας ακόμα μύθος που καλλιεργείται από τον Γερμανικό εθνικό κορμό και την καπιταλιστική κυριαρχία είναι αυτός της σταθερής οικονομίας και της ευημερίας για τους πολίτες της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας του γερμανικού βούρκου. Επιχειρείται από την εξουσία να κατευνάσει τα πνεύματα σε σχέση με την πορεία της μεγαλύτερης οικονομίας της ευρωζώνης καθώς και να δικαιολογήσει τα νέα μέτρα λιτότητας για την εργαζόμενη πλειοψηφία που σχεδιάζει η παρούσα κυβέρνηση. Οι άστεγοι στο Βερολίνο, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις – συχνά πολλοί από αυτούς μετανάστες – είναι μια θλιβερή πραγματικότητα που επιχειρείται να κρυφτεί μακρυά από την βιτρίνα του γερμανικού καπιταλισμού. Οι μορφές καταστολής εντείνονται και αυτές με γοργό ρυθμό εστιάζοντας κατά κύριο λόγο στον εσωτερικό εχθρό.

Τώρα πηγαίνοντας πάλι πίσω στην Γαλλία, όπως γράψαμε και εισαγωγικά, τις τελευταίες μέρες βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις από πάσα κατεύθυνση σχετικά με το μακελειό στα γραφεία της εφημερίδας Charlie Hebdo από ακραίους τζιχαντιστές/ φονταμενταλιστές. Αμέσως μετά την επίθεση Γάλλοι ρατσιστές κάθε πολιτικού χρώματος πήραν τους δρόμους όλων των μεγάλων πόλεων να «διαμαρτυρηθούν» για την μαζική δολοφονία. Μαζί με τις διαμαρτυρίες τους, έκαψαν τεμένη, κυνήγησαν μουσουλμάνους Γάλλους όπου τους πετύχαιναν στους δρόμους, κατέβηκε μέχρι και ο Γαλλικός στρατός για να αυξηθεί το αίσθημα «ασφάλειας». Σίγουρα θα θυμάστε και ένα τραγικό περιστατικό λίγα χρόνια πριν στην Τουλούζη, την δολοφονική επίθεση σε ένα εβραϊκό σχολείο που κόστισε την ζωή σε 4 ανθρώπους. Είναι γεγονός ότι η κινητοποίηση της γαλλικής ρατσιστικής κοινωνίας μετά το φονικό της Τουλούζης – το οποίο είχε ως κύριο στόχο παιδιά – δεν ήταν ανάλογη με την κινητοποίηση μετά το μακελειό στα γραφεία της εφημερίδας Charlie Hebdo. Αυτό και μόνο ας βάλει σε σκέψεις μερικούς που έχουν ακόμα αμφιβολίες για το πόσο με άριστα το 10 είναι ρατσιστική και αντισημιτική η Γαλλική κοινωνία.

Κάπως έτσι φτάνουμε και στα δικά μας. Τα τελευταία γεγονότα στην Γαλλία έγιναν η αφορμή για να ξαναβγούν από το καβούκι τους διάφοροι «αντιρατσιστές» ρατσιστές από το καβούκι τους και να πιάσουν αμέσως δουλειά. Ο λόγος εδώ γίνεται για την «κίνηση απελάστε τον ρατσισμό», ένα μαγαζάκι της ΔΕΑ – συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ. Η συγκεκριμένη γκρούπα μας έχει συνηθίσει σε αντισημιτικά και ρατσιστικά δημοσιεύματα κατά καιρούς, ενδεικτική η στάση που κράτησε η εν λόγο ομάδα κατά την διάρκεια της επιχείρησης protective edge στην Γάζα, όταν πάλι τότε στο Παρίσι, ο εξαγριωμένος όχλος στοχοποίησε συναγωγές και Γάλλους Εβραίους [4]. Η «ΚΑΡ» αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα για την «αντιρατσιστική» πολιτική ατμόσφαιρα που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ και τις πολιτικές που έρχονται με την αριστερή κυβέρνηση. Σύμφωνα λοιπόν με τωρινό δημοσίευμα της, οι τζιχαντιστές είναι προϊόν δημιουργία του δυτικού ιμπεριαλισμού, για να φτάσει όπως είναι επόμενο και στις ευθύνες που έχει το Ισραήλ. Για την ακρίβεια γράφει:

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά: οι τζιχαντιστές είναι δημιούργημα του δυτικού ιμπεριαλισμού που εξακολουθεί να έχει αδελφικές σχέσεις με την Σαουδική Αραβία. Η Δύση, λοιπόν, τους φρόντισε όσο μπορούσε γιατί ήταν χρήσιμοι ενάντια στην Αριστερά και τις επαναστάσεις που έγιναν στις χώρες του τρίτου κόσμου ενάντια στα δικτατορικά καθεστώτα. Τι ωραία που ήταν για τους «απο πάνω», όταν αντι για την φτώχεια και την ανεργία ο κοσμάκης άρχισε να ασχολείται με το Ισλάμ! Και την ίδια ώρα οι δουλειές πήγαιναν μια χαρά με τους Άραβες ολιγάρχες και όλη τη γνωστή παρέα που φτάνει μεχρι το κράτος του Ισραήλ… [5]

 

Δημοσιεύματα και «αναλύσεις» όπως η παραπάνω βέβαια δεν είναι προνόμιο του ΣΥΡΙΖΑ και της ΚΑΡ, αλλά αγκαλιάζει το μεγαλύτερο φάσμα της αριστεράς και του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα σήμερα. Όσο για τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο τα πράγματα είναι και εκεί λίγο πολύ γνωστά. Κύριος εκπρόσωπος της πρωτοπορίας του πολιτικού λαϊκισμού και του ρατσιστικού λόγου στην Ελλάδα, ο Αντώνης Σαμαράς, πρωθυπουργός της χώρας, ποζάροντας στον φράχτη του Έβρου που έχουν χάσει την ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι δήλωσε, επ’ αφορμή της σφαγής στο Charlie Hebdo:

«Σήμερα στο Παρίσι είχαμε μακελειό με 12 νεκρούς ενώ εδώ κάποιοι (σ.σ. Σύριζα) προσκαλούν ξένους μετανάστες

ΟΙ εκλογές και η σημερινή συγκυρία στην Ελλάδα

Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα πάει όλο και πιο δεξιά. Ενδεικτική είναι η πληθώρα των φασιστικών μορφωμάτων που κατεβαίνουν στην ερχόμενη εκλογική διαδικασία. Ο πατριωτικός/ρατσιστικός εθνικιστικός λόγος έχει ενισχυθεί κατά πολύ και αυτό αναγκάζει τους πάντες που συμμετέχουν να προσαρμοστούν και αυτοί στην νέα αυτή συγκυρία. Ο αντιμνημονιακός λόγος συνοδευόμενος με τον γνωστό αντιιμπεριαλιστικό συνεχίζει να αποκρύπτει τα πραγματικά αίτια της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Το τρίπτυχο Γερμανία, ΔΝΤ (Αμερικάνοι), Τραπεζίτες έχει αντικαταστήσει οποιοδήποτε ψήγμα κριτικής ανάλυσης της καπιταλιστικής κρίσης ακόμα και από το μεγαλύτερο φάσμα του ακαδημαϊκού λόγου. Η καπιταλιστική κρίση είναι ένα ακόμα δόλιο πλάνο της ξένης κυριαρχίας και η Ελλάδα παραμένει μια εξαρτημένη χώρα. Για να αλλάξει πορεία η χώρα χρειάζονται θυσίες στο βωμό της «απεξάρτησης» της από την ξένη κυριαρχία, ούτε λόγος για το ελληνικό κεφάλαιο δηλαδή. Με αυτές τις αναλύσεις πορεύονται μια σειρά «τρεχαντήριδες» ολόκληρου του φάσματος της αριστεράς. Για παράδειγμα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που κάνει λόγο για την «Έξοδο από το Ευρώ και την Ευρωζώνη» μέσα πάντα στα πλαίσια «μιας μεταβατικής» διαδικασίας, πάντα στα πλαίσια της καπιταλιστικής εθνικής οικονομίας, να γυρίσουμε δηλαδή στην αυτόνομη ανάπτυξη. Τα ίδια πάνω κάτω συμβαίνουν και με το ΚΚΕ που αν και στα λόγια μιλάει για «σοσιαλισμό στην δευτέρα παρουσία», την ίδια ώρα στο πρόγραμμα του έχει την λαϊκή οικονομία και το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο ενάντια στους κακούς ξένους. Αναφορικά τώρα με το ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν χρειάζεται να πούμε κάτι που όλοι καταλαβαίνουμε, ότι πρόκειται δηλαδή για ένα μείγμα ακροδεξιάς ρητορικής και νεοκενσυανών μεταρρυθμίσεων, αντίστοιχων με αυτές που προτείνουν και άλλα αδελφά κόμματα όπως το ΠΟΝΤΕΜΟΣ στην Ισπανία και το κόμμα της αριστεράς στην Γερμανία.

Άλλες δυνάμεις φλερτάρουν (ανοιχτά τις περισσότερες φορές), με όλους τους παραπάνω, κάνοντας την κατάσταση ακόμα περισσότερο γελοία και επικίνδυνη. «Ρίχνουμε εδώ το μπαλάκι» και σε κομμάτια του αντιεξουσιαστικού χώρου που με την παθητική στάση τους φαίνεται να αποσκοπούν στην νίκη της αριστερής κυβέρνησης. Πολλοί από δαύτους έχουν εστιάσει και σε «εθνικά προτζεκτ» για την αντιμετώπιση της κρίσης και οικοδόμησης «μιας άλλης εθνικής οικονομίας από τα κάτω, όπως το γνωστό εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ. Ένα προτζεκτ που όταν δεν ασχολείται με τον εργατικό έλεγχο (μέσα στα πλαίσια του εθνικού κορμού και καπιταλισμού), βγάζει και καμιά ανακοίνωση για την «σφαγή στην Γάζα» για να τα έχει καλά και με τους εγχώριους αντισημίτες [6]. Δεν λείπουν βέβαια και αυτοί που σπέρνουν αυταπάτες με τις γνωστές θεωρίες περί αποανάπτυξης (βλέπε Καστοριάδης, Μπούκσιν κοκ), ενισχύοντας και αυτοί άλλα αντίστοιχα εθνικά προτζεκτ. Δεν λείπουν και οι κοινωνικές κουζίνες, ιατρεία, κολεκτίβες κλπ… που είναι έτοιμα να στηρίξουν και αυτά ως «λύση στο πρόβλημα» την αριστερή κυβέρνηση.

Τις τελευταίες μέρες μας ρωτούν διάφοροι/ες τι θα κάνουμε ως συλλογικότητα σε αυτές τις εκλογές, αν δηλαδή θα στηρίξουμε το ΣΥΡΙΖΑ για να ανακόψουμε τον δρόμο στον Σαμαρά και την ΝΔ, δίνοντας του (ΣΥΡΙΖΑ) καθαρή αυτοδύναμη εντολή για τον σχηματισμό αριστερής κυβέρνησης που θα δώσει μια ανάσα στα προβλήματα του κόσμου, μεταξύ αυτών και των μεταναστών. Από όσο μπορούμε να δούμε και να ακούσουμε από κόσμο που ζει στην Λακωνία, αδιαμφισβήτητα ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτο κόμμα και στον νομό μας. Λύνοντας λοιπόν την απορία σε αρκετούς/ες από τους φίλους/ες που μας ρωτούν επίμονα για το αν θα στηρίξουμε ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο άλλο κόμμα στις εκλογές, προεξοφλούμε ότι δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να συμμετέχουμε στην συγκεκριμένη φάρσα κάνοντας την χάρη στο συγκεκριμένο κόμμα ή οποιοδήποτε άλλο απόκομμα της εξωκοινωβουλευτικής αριστεράς.

Τα φιλαράκια όλα μαζί στων φώτων την Γιορτή..

Για όσους τρέφουν αυταπάτες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μια προοδευτική λύση για τα πράγματα της χώρας θα θέλαμε να δανειστούμε την παρακάτω παράγραφο από την παρέμβαση του antifa negative στο ραδιόφωνο του Αμβούργου FSK:

Τα σημεία κριτικής του Σύριζα δεν έχουν να κάνουν με το ακροδεξιό παρελθόν διάφορων υπουργών της κυβέρνησης αλλά ούτε και με την υπεράσπιση των μεταναστών, οι οποίοι έχουν κυριολεκτικά εξαφανιστεί από την ατζέντα του κόμματος (π.χ. κέντρα κράτησης, στρατηγική παρανομοποίησης από πλευράς του ελληνικού κράτους). Ο ανταγωνισμός στη δοκιμασία δηλητηρίων συνεχίζεται με αριστερά συνέδρια με παπάδες και στρατιωτικούς για τις προοπτικές μιας αριστερής ηγεμονίας στους θεσμούς αυτούς. Ακόμα και οι νεοναζί δεν ακούνε κάποια σοβαρή κριτική από τον Σύριζα. «Πρέπει να διωχθούν για τις πράξεις και όχι για τις ιδέες τους!», διακήρυσσαν μέχρι πρόσφατα, μιας και ως γνωστόν οι εγκληματικές πράξεις των ναζί είναι εντελώς άσχετες από την ιδεολογία τους… Αυτή η στάση δεν έχει να κάνει, βέβαια, με κάποια εμμονή στην ελευθερία του λόγου αλλά το κατεξοχήν χυδαίο κίνητρο ότι οι ναζί κόβει ψήφους από το κυβερνητικό κόμμα.

Υπάρχουν βέβαια στελέχη στον ΣΥΡΙΖΑ που έχουν παραπάνω από εργαλειακές σχέσεις με την άκρα δεξιά. Ο Θ. Καρυπίδης, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στην βόρεια ελλάδα, και συνδετικός κρίκος του κόμματος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, είχε έρθει στην επικαιρότητα όταν είχε υποστηρίξει στο facebook ότι την κρατική τηλεόραση την «ελέγχουν οι εβραίοι». Στο ίδιο πνεύμα η Ελένη Ανδριοπούλου, στέλεχος ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας την πολεμική σύγκρουση στη Γάζα έγραφε στο δικό της facebook: «Ρε πούστη Χίτλερ και φασίστας του κερατά ήσουν αλλά και μισές δουλειές έκανες…». Και ούτε που θέλουμε να σκεφτόμαστε τι θα γίνει στις εβραϊκές κοινότητες της χώρας, αν κατά την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, γίνει πολεμικό επεισόδιο στην μέση ανατολή… [7]

Για να συνεχίσει λίγο πιο κάτω στο ίδιο κείμενο πιάνοντας και το ζήτημα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ κοκ….

Μην ψάχνετε, ωστόσο, για τρύπα διαφυγής. Ο εξω- και αντι-κοινοβουλευτικός ριζοσπαστικός χώρος, μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση θυμίζει όλο και περισσότερο προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο ελάχιστες ομάδες και άτομα έχουν κρατήσει μια πιο επιφυλακτική ή κριτική στάση. Η επιχειρηματολογία των ψηφοφόρων κυμαίνεται από το, βαθύτατα αντι-κρατικό επιχείρημα, ‘δεν θα είναι το ίδιο με τους δεξιούς’ μέχρι το ‘θα τους ψηφίσουμε εργαλειακά προσδοκώντας μια καλύτερη πολιτική’. Το γιατί ένα ριζοσπαστικό αριστερό άτομο θεωρεί ότι ψηφίζοντας τον Σύριζα θα εργαλειοποιεί το κόμμα αυτό και όχι το αντίστροφο είναι φαινομενικά παράδοξο αλλά όχι και άνευ εξήγησης. Καταρχάς, πολλοί ήδη έχουν συμφέροντα δεμένα με τον Σύριζα, οπότε η πιθανότητα μιας αριστερής κυβέρνησης συνδέεται με την προσωπική τους ανέλιξη. Αυτό, μολονότι κομματάκι οπορτουνιστικό, παραδεχόμαστε ότι είναι ένα ορθολογικό κίνητρο. Μπορεί δηλαδή τα κέντρα κράτησης να συνεχίσουν να υπάρχουν, ωστόσο θα αυξηθούν ίσως οι ΜΚΟ που θα τα … αναλύουν και θα στέλνουν κάποιο σάντουιτς. Κι οι υπόλοιποι; Οι υπόλοιποι μοιάζουν να πιστεύουν ότι η πολιτική του ελληνικού κράτους σε μια σειρά ζητήματα, όπως είναι π.χ. η εξωτερική πολιτική (στα οποία άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καν υποσχεθεί ότι θα αλλάξει κάτι), καθορίζεται από τις κακές ιδέες ενός κακού πρωθυπουργού, συνεπώς δεν θα ήταν ωραία να τον αλλάξουμε με έναν «καλό» αριστερό πρωθυπουργό;

Νομίζουμε ότι και οι δύο παράγραφοι από το κείμενο του antifa negative είναι αρκετά κατατοπιστικοί για τους λόγους που ένας αντιφασίστας/αντιφασίστρια δεν πρέπει καν να μπει στην λογική της εκλογολογίας. Ωστόσο θα θέλαμε να συνεχίσουμε την ανάλυση μας ξετυλίγοντας περισσότερο το κουβάρι της ελληνικής ρατσιστικής πραγματικότητας εστιάζοντας τώρα – μετά και από όσα γράψαμε σχετικά με το κατά πόσο έχουν σχέση όλοι αυτοί οι αριστεροί με μια κομμουνιστική προσέγγιση – σε ζητήματα που μας απασχόλησαν και μας απασχολούν και βρίσκονται ψηλά στην ατζέντα του αντιφασιστικού μας χώρου, όπως καταπιάνονται και στην θεματολογία του περιοδικού μας 0151.

Ένα από τα επικρατέστερα σενάρια για την επομένη των εκλογών είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, άρα θα χρειαστεί την ανοχή ή την κυβερνητική συνεργασία με ένα από τα άλλα κόμματα που θα περάσουν το κατώφλι του 3%. Ένα από τα φαβορί αυτής της συνεργασίας είναι το ημιφασιστικό κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, του γνωστού συνωμοσιολόγου λαϊκιστή Πάνου Καμμένου. Ήδη ο Π. Καμμένος έχει κλείσει το μάτι στο ΣΥΡΙΖΑ για κάτι τέτοιο και από όσο όλα δείχνουν κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει, αν φυσικά επικυρώσουν και την ήδη συμφωνία τους πάνω στα εθνικά θέματα. Μάλιστα έχουμε και μεταγραφές μεταξύ των δύο κομμάτων με απολαυστικό παρασκήνιο, όπως αυτή της Ραχήλ Μακρή κατά εντολή του αρχηγού (Τσίπρας) και σε πλήρη αντίθεση την κομματική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ Κοζάνης. Η Ραχήλ Μακρή προέρχεται από το κόμμα του Πάνου Καμμένου. Πριν συνεχίσουμε την ανάλυση μας για τους ΑΝΕΛ θεωρούμε σκόπιμο να δημοσιεύσουμε την παρακάτω φωτογραφία με τα λόγια της ίδιας από τον λογαριασμό της στο twitter:

ra

Τολμούμε να πούμε ότι η συγκεκριμένη κυρία έχει πιάσει το νόημα και έχει κάνει τις ανάλογες πολιτικές επιλογές. Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο ότι από το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέχρι τους αναρχοσυνδικαλιστές της Ροσινάλντε συγκροτείται αυτό το ιδιότυπο «μέτωπο», εντός της εθνικής ιδεολογικής αφήγησης, πλήρως ενσωματωμένο και μέσα στις επιλογές και ανάγκες της, ακριβώς γιατί κανείς από όλους αυτούς που ανέφερε η κυρία Μακρή δεν έχει στόχο να συμβάλει στην διεύρυνση ενός ανταγωνιστικού κινήματος εναντίον του υπάρχοντος.

Όσο για τους ΑΝΕΛ, ο κύριος Καμμένος έδωσε την έναρξη της προεκλογικής του εκστρατείας με την επικύρωση του ελληνικού ηγεμονισμού στα Βαλκάνια,στέλνοντας μήνυμα στην δημοκρατία της Μακεδονίας ότι «ο δρόμος για την Ευρώπη περνάει από την Αθήνα«.

Βάζοντας μια τελεία εδώ στην κριτική μας απέναντι στο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ καλό είναι να πούμε ότι πλέον απέσυρε πολλές από τις προγραμματικές του δηλώσεις για τα δικαιώματα της LGBTQ κοινότητας στην Ελλάδα με πιο πρόσφατο παράδειγμα την τοποθέτηση Τσίπρα για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια [8]. Όσο για την Εβραϊκή κοινότητα στην Ελλάδα τα πράγματα μάλλον είναι και εδώ δύσκολα αν δούμε τα γεγονότα ένα ένα, κάτι που θα κάνουμε και σε ένα ξεχωριστό κείμενο σύντομα, αρκεί να δούμε τις θέσεις πολλών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ,αλλά και την συμμετοχή του κόμματος σε διάφορες εκδηλώσεις με αντισημιτικο περιεχόμενο. Όσο για το ΚΚΕ ειδικεύεται στις επιθέσεις σε εβραϊκούς στόχους, όπως η βεβήλωση του μνημείου του ολοκαυτώματος στην Θεσσαλονίκη κατά την διάρκεια κάποιας από τις πολεμικές συρράξεις στην Μέση Ανατολή [9].

Οι φασιστικές και αριστερές επιθέσεις με αντισημιτικό περιεχόμενο φαίνεται να πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα, εναντίων μνημείων, νεκροταφείων, συναγωγών κοκ και από ότι εκτιμούμε θα πάρουν και άλλο περιεχόμενο κατά την διάρκεια της «αριστερής κυβέρνησης». Αυτό πρέπει να μας βάλει εξαρχής σε σκέψεις πως να τα βάλουμε με τους αντισημίτες και πρακτικά, όχι μόνο στον θεωρητικό μας λόγο.

Τελειώνοντας αυτό το πρώτο μέρος της ανάλυσης μας για την συγκυρία σήμερα, θα θέλαμε να αφιερώσουμε και λίγες γραμμές στα υπόλοιπα κόμματα του ελληνικού βούρκου. Καταρχάς η διάλυση της ΔΗΜΑΡ και εν μέρη του ΠΑΣΟΚ γέννησε μια σειρά κόμματα όπως το ΠΟΤΑΜΙ της τηλεοπτικής περσόνας του Θεοδωράκη και το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού ΓΑΠ και διεκδικούν και αυτοί μερίδα από την πίτα της αστικής δημοκρατίας. Αν και στην περίπτωση του κυρίου Παπανδρέου έχουμε στα λόγια μια ρητή εναντίωση στην ομοφοβία και τον λαϊκισμό, ξέρουμε καλά ότι δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα. Όσο για το ΠΟΤΑΜΙ αποτελεί μια ελληνική σούπα από ακροδεξιούς μέχρι ομοφοβικούς, αντισημίτες και σεξιστές όλοι κάτω από ένα πρόγραμμα φιλελεύθερης διαχείρισης της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.

Η χρυσή αυγή παρά τις διώξεις και τους μισούς ναζίδες στην φυλακή καταφέρνει να επιβιώσει (τουλάχιστον όπως φαίνεται στις δημοσκοπήσεις). Επικυρώνει μια πραγματικότητα που δείχνει πόσο βαθιές ρίζες έχουν οι φασίστες μέσα στην ελληνική κοινωνία και το γεγονός ότι τα βοθρολήματα αν και προσωρινά στις τρύπες τους θα ξαναβγούν σύντομα. Ξέρουμε καλά ότι δεν αντιμετωπίζονται μέσα από θεσμικές διαδικασίες. Για μας το πρόβλημα, όπως έχουμε ξαναγράψει, δεν είναι το ένα ή το άλλο φασιστικό κόμμα, αλλά η ελληνική κοινωνία όπως είναι δομημένη εν γένη. Ο ελληνικός όχλος σε όλες τις ιστορικές συγκυρίες από την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα βρήκε τρόπο έκφρασης μέσα από πογκρόμ, σφαγές, διωγμούς, βιασμούς κοκ. Δεν μπορεί σήμερα να γίνει αντιφασιστική πολιτική δίχως να έχουμε στην ατζέντα μας αυτήν την πραγματικότητα, όσο σκληρή και να είναι, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας καθησυχάζει μια δήθεν διάλυση της χρυσής αυγής.

Επίλογος στο πρώτο μέρος

Διαπιστώνουμε μέσα σε αυτό το πρώτο μέρος της παρέμβασης της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Λήθη, ότι η κατάσταση στην κεντρική Ευρώπη «φουντώνει». Οι κοινωνίες ελέγχου που ευαγγελίζεται η κυριαρχία σήμερα, που πολλοί από εμάς γράφουμε για αυτές ήδη από το 2005, έχουν ήδη κατασκευαστεί στο κύριο όγκο των δυτικών καπιταλιστικών μητροπόλεων. Ο εχθρός έχει και αυτός εφευρεθεί αρχικά σε μειονότητες και μετανάστες, για να καταλήξει στην ευρύτερη πλειοψηφία και την μητροπολιτική νεολαία. Ο Ευρωπαϊκός καπιταλισμός βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα μιας αθεράπευτης κρίσης, συστημικής και ιδεολογικής. Η έλλειψη μιας εναλλακτικής κομμουνιστικής στρατηγικής σήμερα σε συνδυασμό με την αθεράπευτη εθνική νεκροφιλία και τον φετιχοποιημένο αντικαπιταλισμό της αριστεράς μας φέρνει όλο και πιο κοντά σε μια συνολική κατάρρευση του γυάλινου κόσμου όπως τον είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα. Η ενίσχυση των ακροδεξιών φασιστικών κομμάτων στην Ευρώπη δίνουν ένα μήνυμα για το τι έχει να επακολουθήσει, δίνουν το έναυσμα ενός ιδιόρρυθμου κοινωνικού πολέμου, με την δική μας πλευρά να μην έχει ακόμα συγκροτηθεί. Έχουμε δύο επιλογές: Είτε να μείνουμε θεατές στις εξελίξεις, είτε να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην δημιουργία ενός ανταγωνιστικού κινήματος που θα είναι σε θέση να χαράξει μια νέα κομμουνιστική προοπτική. Η κατάσταση στην Ελλάδα θα ενταθεί και αυτή ακόμα περισσότερο. Δεν πρέπει κανείς και καμιά από εμάς να επαναπαυτεί ή να φάει το σάπιο μήλο της αριστερής κυβέρνησης. Η επόμενη των εκλογών θα πρέπει να μας βρει έτοιμους να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις και μεγάλα προβλήματα που θα εμφανιστούν από τη επόμενη κιόλας μέρα. Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στην Λήθη απευθύνει κάλεσμα σε όσες/ους συντρόφισσες/ους σήμερα προβληματίζονται έστω και λίγο για τα παραπάνω, να μπουν σε έναν ουσιαστικό διάλογο που θα ανοίξει τον δρόμο στην προοπτική μιας τέτοιας αντιπαραθετικής συγκρότησης εναντίων του υπάρχοντος.

Προς ένα προφητικό όραμα του μέλλοντος που συντρίβει τα δεσμά του παρόντος και καθοδηγεί το παρόν στην αυτεπίγνωση της ανατρεπτικής του ουσίας, η οποία είναι η αυτεπίγνωση της συνείδησης ότι μπορεί να γίνει αυτό που επιθυμεί να είναι και που ως πιθανότητα το πραγματώνει πέρα από και ενάντια στην εμπειρική πραγματικότητα [10].

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στην Λήθη και σύντροφοι/ισσες

Γενάρης 2015

Το Δεύτερο μέρος της ανάλυσης μας θα δημοσιευτεί τις επόμενες μέρες και θα έχει θέμα την τοπική πραγματικότητα μέσα από μια ανασκόπηση, συνολική αποδόμηση των επιχειρημάτων του λεγόμενου χώρου στην Λακωνία, αλλά και όλα τα κακώς κείμενα όπως καταγράφτηκαν από την συνέλευση μας όλα τα προηγούμενα χρόνια. Θα δημοσιεύσουμε και για πρώτη φορά κάποιες χρήσιμες πληροφορίες και ντοκουμέντα που εκθέτει αρκετούς «υπερεπαναστάτες» του Λακωνικού βούρκου.

 

 

Σημειώσεις πάνω στο πρώτο μέρος:

[1] Βίντεο με εικόνες από το πογκρόμ ενάντια στους Βιετναμέζους που έμεναν στο Ρόστοκ της ανατολικής Γερμανίας το 1992 https://www.youtube.com/watch?v=BkUQ4n_1ALU

[2] Εμπρηστική επίθεση σε σπίτια προσφύγων στην Βαυαρία. Εφημερίδα “Το Βήμα” 12/12/14 http://www.tovima.gr/world/article/?aid=658718

[3] Σκέψεις για τους πρόσφυγες στο Βερολίνο https://benjaminconti.wordpress.com/2014/06/28/refugeesberlin/

[4] Άρθρο του Benjamin Conti με τίτλο «Από την φρίκη του ολοκαυτώματος στο κράτος του Ισραήλ: Μια κριτική στα πρόσωπα του αντισημιτισμού (κείμενο – ανάλυση του αριστερού αντισημιτισμού στην Ελλάδα)https://benjaminconti.wordpress.com/2014/07/19/antisemitism2/

[5]Άρθρο της ΚΑΡ για τα γεγονότα της Γαλλίας http://www.kar.org.gr/2015/01/10/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8C-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%AF-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CF%8C/

[6] Ανακοίνωση της ΒΙΟΜΕ για Γάζα http://biom-metal.blogspot.de/2014/07/blog-post_17.html

[7] Ανακοίνωση του antifa negative στο ραδιόφωνο του Αμβούργου FSK στις 15/1/2015 http://antifa-ngt.espivblogs.net/?page_id=1191

[8] Δήλωσεις Τσίπρα για το θέμα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια http://www.avmag.gr/av/52375/i-apantisi-tou-tsipra-schetika-me-tin-iiothesia-pedion-apo-omofila-zevgaria/

[9] Βεβήλωση του μνημείου του ολοκαυτώματος τον Αύγουστο 2006 για το θέμα γράφει σχετικά το terminal119 στο άρθρο Μνήμες, μνημεία και βεβηλώσεις »Αυτό το μοναδικό μνημείο, λοιπόν, που υπάρχει για να υπενθυμίζει ένα «άλλο» παρελθόν της Θεσσαλονίκης δεν αρέσει σε κάποιους. Συγκεκριμένα, σε κομουνιστικές ομάδες της πόλης που το χαρακτηρίζουν «θεαματικό», πχ η ομάδα blaumachen, και στους κομμουνιστές του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και του ΠΑΜΕ που δεν έμειναν στα λόγια και πέρασαν στην πράξη, βεβηλώνοντάς το τον Αύγουστο του 2006 τοποθετώντας πάνω του φωτογραφίες τραυματισμένων παιδιών από τον πόλεμο στον Λίβανο ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χεζμπολάχ. Oι blaumachen, μάλιστα, με κείμενο τους το καλοκαίρι του 2007 δικαίωσαν την αντισημιτική βεβήλωση που κατάφεραν οι σύντροφοί τους, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, αφού καταγγέλλουν το μνημείο ως «θεαματικό» και αυτοί, ως επαναστάτες, φέρονται υπέρ της καταστροφής του θεάματος» https://terminal119archive.wordpress.com/2008/01/15/%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%B5%CE%B2%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1/

[10] Από την εισαγωγή του βιβλίου «Ουτοπία και Επανάσταση» που εμπεριέχει διαλόγους του Ερνστ Μπλοχ και του Λαντμαν, αλλά και κάποια άλλα κείμενα του Ερνστ Μπλόχ: https://kritikitheoria.wordpress.com/2014/11/28/ernst-bloch/

 

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s