το σχόλιο του grassrootreuter #15 “Για την γελοιογραφία των γελοίων της «Αυγής»”

σχολιο του Benjamin Conti

avghi-holocaust-trivialization

Ότι η Αυγή είναι μια εφημερίδα «βόθρος», συχνά προσβλητική και πάντα εναρμονισμένη με τις ορέξεις του ελληνικού όχλου το ξέραμε. Αυτό όμως που ειλικρινά πάντα μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη είναι το μέγεθος της ξεφτίλας της συγκεκριμένης φυλλάδας που κάθε φορά είναι όλο και μεγαλύτερη. Όταν λοιπόν η συγκεκριμένη εφημερίδα δεν ασχολείται με την Μέση Ανατολή και συγκεκριμένα με το Ισραήλ που το αποκαλεί, όπως και οι υπόλοιποι «αριστεροί» και «αναρχικοί» συνοδοιπόροι της δηλαδη, κράτος «ναζιστικό» ή τις αμυντικές επιχειρήσεις του Ισραηλινού στρατού «ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων», το αγαπημένο θέμα της είναι ο «αντιγερμανισμός». Στον αντιγερμανικό λόγο αξιοποιούνται όλα τα γνωστά εργαλεία της ελληνικής κατάντιας της αριστεράς, από τον αντι-αναπηρικό λόγο μέχρι την αισχρή σχετικοποίηση των ναζί και του ολοκαυτώματος. Έτσι, όπως βλέπουμε και παραπάνω, ο υπουργός των οικονομικών της Γερμανίας δεν κριτικάρεται ως ένας δυνατός παίχτης και φυσικά ως κάποιος που εκπροσωπεί τον Γερμανικό καπιταλισμό και την καπιταλιστική κυριαρχία στην Ευρώπη γενικότερα, αλλά συχνά ως ένας ανάπηρος που θρέφει κακία για τον καλό, υγιή έλληνα. Ένας ναζί που θέλει σαπούνι από το λίπος των ελλήνων κοκ.

Η συγκεκριμένη «γελοιογραφία» όχι μόνο κάνει μια αισχρή σχετικοποίηση της μοναδικότητας της βιομηχανοποίησης του θανάτου (ολοκαύτωμα), αλλά προσβάλει και τα χιλιάδες άλλα θύματα, με αναπηρικές ή άλλες δυσκολίες που θανατώθηκαν από τους Ναζί, ως ντροπή της άριας φυλής. Ο στόχος της εφημερίδας είναι εμφανής. Η ικανοποίηση της «περηφάνιας» του κοινού που την διαβάζει, που το μέσο επίπεδο δεν είναι δύσκολο να το διακρίνει κανείς, και φυσικά πάει πακέτο με έναν λαϊκισμό του έσχατου είδους όπου μας έχει συνηθίσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά είναι όντως πραγματικότητα ότι ο νέος αριστερός οπορτουνισμός και οι «αναλύσεις» του δεν έχουν σχέση με την παλιά σοσιαλδημοκρατία. Αυτή η ανάμιξη, ακροδεξιού πατριωτικού λόγου, με έναν στρεβλό «αντικαπιταλισμό» και τις επικίνδυνες σχετικοποιήσεις που τον συνοδεύουν είναι όντως ένα νέο φαινόμενο που πρέπει να αναλύσουμε περαιτέρω και να κάνουμε τα πάντα για να συντριβεί.

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε κυβέρνηση με την στήριξη των ψεκασμένων ελλήνων, έχοντας και την στήριξη ενός πολύ μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, από την άκρα δεξιά της ΧΑ μέχρι την άκρα αριστερά/αναρχία. Στην περίπτωση της δεύτερης μάλιστα, πλειοψηφικά επικρατεί μια απόλυτη αμηχανία στον πολιτικό της λόγο και πράξη. Αυτό δεν είναι κάποιος πολιτικά λάθος στοχασμός που πρέπει να αναθεωρηθεί, αλλά η συνολικότερη πολιτική συγκρότηση και ηγεμονική αφήγηση. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο και είναι λογικό σήμερα να πειραματίζεται με διαφορετικές συνταγές λύσης στο πρόβλημα του. Γιαυτό δεν πρέπει να τρέφουμε καμιά αυταπάτη ότι ο καπιταλισμός και η εθνική του συγκρότηση σήμερα παίρνουν κάποιου είδους βελτίωση. Περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε μια μαχητική κομμουνιστική στρατηγική δράσης. Ας είμαστε λοιπόν οι πρώτοι που θα βάλουμε το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση της αριστεράς, ως άλλης μιας κυβέρνησης του κράτους των ελλήνων» και όχι βέβαια ως ένα άλλο ταχτικό σύνθημα, όπως πχ μπορεί να κάνουν στο μέλλον οι διάφορες σέκτες. Ως μια ελάχιστη συμβολική κίνηση, δίνοντας το βήμα σε όσες και όσους από την πρώτη στιγμή δεν έδωσαν καμιά περίοδο χάριτος στον βόθρο της κυβέρνησης των Σ.ΑΝΕΛ.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s