“Γιατί οι έλληνες χριστιανοί ήταν (και είναι) αντισημίτες και συνένοχοι”

Με επιτυχία και αρκετή συμμετοχή κόσμου ολοκληρώθηκαν οι εκδηλώσεις και η σιωπηλή πορεία μνήμης για την επέτειο του ολοκαυτώματος των Ελλήνων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη την περασμένη Κυριακή 20 Μάρτη 2016. Η πορεία διοργανώνεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά από φορείς της πόλης και κατέληξε και φέτος, όπως κάθε χρόνο στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Από εκεί έφυγαν τα πρώτα τρένα για τα στρατόπεδα εξόντωσης της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης το 1943 εκτοπίζοντας χιλιάδες ανθρώπους που σε ποσοστό πάνω 80% θα εξοντωθούν από τους ναζί μέσα σε λίγους μήνες. Φέτος στις εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκε και μια παρέμβαση με κείμενο που μοιράστηκε από ομάδα μια αντιφασιστριών/στών κομμουνιστριών/στων με πλήρη εναντίωση στον αντισημιτισμό που δραστηριοποιείται χρόνια τώρα στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μας έστειλαν το κείμενο που μοιράστηκε με την ευγενική παράκληση να το δημοσιεύσουμε στο grassrootreuter.

Γιατί οι έλληνες χριστιανοί ήταν (και είναι) αντισημίτες και συνένοχοι

Η συμμετοχή σε μια πορεία μνήμης για τα θύματα του ολοκαυτωματος για όσους/ες έχουμε το θλιβερό προνόμιο της ελληνοχριστιανικής καταγωγής σε αυτή τη χώρα-ανεξάρτητα απ’ το αν εμείς αυτοπροσδιοριζόμαστε ως άθεοι/ες και απάτριδες- δεν μπορεί παρά να είναι μια μέρα αναστοχασμού, αναγνώρισης της κανονιστικής βίας που φέρει η ταυτότητα μας και αμφισβήτησης των καθεστώτων αλήθειας πάνω στα οποίες έχει συγκροτηθεί.

Φωτογραφία στιγμιότυπο από τις φετινές εκδηλώσεις στην πόλη της Θεσσαλονίκης

Φωτογραφία στιγμιότυπο από τις φετινές εκδηλώσεις μνήμης στην πόλη της Θεσσαλονίκης

Σε όλη την ελληνική κοινωνία, οι επίσημοι και ανεπίσημοι λόγοι σχετικά με το ολοκαύτωμα δεν αποτελούν παρά ένα εργαλείο για το ξέπλυμα ή χειρότερα την ανοικτή έκφραση του αντισημιτισμού της. Από τη μία αποσιωπάται η συνενοχή των ελλήνων χριστιανών ως εθνικού κορμού, σε ένα απ’ τα υψηλότερα ποσοστά εξόντωσης των εβραίων στη ευρώπη, κατ’ αρχήν παθητική με χαιρέκακη απάθεια και ενίοτε και ενεργητική με λεηλασία των περιουσιών τους και ρουφιανιά. Και όχι μόνο διαγράφεται αυτή η συνένοχη, αλλά στα πλαίσια μιας ανεπτυγμένης κοινωνίας του θεάματος που το αληθινό μέσα στον πραγματικά αντεστραμμένο κόσμο είναι μια στιγμή του ψεύτικου, οι ελληνοχριστιανοί/ες αυτοχρίζονται σωτήρες και διαφημίζουν πόσους/ες έλληνες/ίδες εβραίους/ες προστάτεψαν, μετατρέποντας τις ημέρες μνήμης της shoah σε θλιβερές τελετές της δικής τους εθνικής υπερηφάνειας. Οι υπαρκτές στιγμές συμπαράστασης αξιόλογες όταν συνέβησαν, όπως στη ζάκυνθο που σώθηκε το 100% των εβραίων του νησιού, ή στη θεσσαλία όπου το εάμ έκανε δουλειά στο θέμα και δημιουργήθηκαν κι εβραϊκές μεραρχίες, δυστυχώς ήταν η εξαίρεση μέσα στον αντισημιτικό κανόνα της ελληνικής πραγματικότητας. Και για όσους/ες προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα λέγοντας ότι η κύρια ευθύνη είναι των γερμανών ναζί, χρησιμοποιούν μια σωστή κατ’ αρχήν διαπίστωση για να αποπροσανατολίσουν απ’ το γεγονός ότι ουδέποτε οι ναζί μπόρεσαν να εξοντώσουν ένα εβραϊκό πληθυσμό μιας χώρας που κατέκτησαν χωρίς να συνεργαστούν με τους αντισημίτες που υπήρχαν ήδη σε αυτή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γειτονική αλβανία όπου όχι μόνο σώθηκε ο εβραϊκός πληθυσμός της αλλά αυξήθηκε κιόλας μετά το τέλος του πολέμου.

Αυτή την πατριωτική μυθολογία συχνά συνοδεύει ένας πιο απροκάλυπτος και επιθετικός αντισημιτικός λόγος, όπου φτάνει σε σημείο να αρνείται το ολοκαύτωμα. Είτε ανοικτά αμφισβητώντας της ύπαρξη της τελικής λύσης και τον αριθμό των θυμάτων είτε συγκαλυμμένα με τη μορφή αμφισβήτησης της μοναδικότητας του, με την εξομοίωση με άλλες σφαγές όπως αυτή των ποντίων ή αποτελώντας και μια ακόμα αφορμή στοχοποίησης του Ισραήλ, ως του εβραίου ανάμεσα στα κράτη με την αναπαράσταση της αραβοϊσραηλινής πολεμικής σύγκρουσης ως «ολοκαυτώματος των παλαιστινίων»… Δεν υπάρχει βέβαια πιο αισχρός όσο και συνήθης τρόπος να διώχνουν οι θύτες τις ευθύνες από πάνω τους από το να τις μεταθέτουν στα θύματα, είτε με τις πιο απίθανες συνωμοσίες που ισχυρίζονται ότι κι ο χίτλερ… ήταν εργαλείο των σιωνιστών, είτε κατηγορώντας το κράτος που έφτιαξαν οι εβραίοι/ες επιζώντες/ήσασες της shoah ότι προετοιμάζει νέο ολοκάυτωμα ή ότι… το υλοποιεί ήδη.

Στη θεσσαλονίκη όπου εξοντώθηκε το 95% των ελλήνων εβραίων ο εθνικός κορμός και η αριστερά του προβάλλει αυτή την ίδια μυθολογία, δαιμονοποιώντας το ραββίνο Koretz, λέγοντας ενώ το καλό εάμ είχε ζητήσει απ’ τους/τις εβραίους/ες να ακολουθήσουν το παρτιζάνικο αντάρτικο και να σωθούν στο βουνό , αυτός είτε επειδή είχε αυταπάτες για τις προθέσεις των ναζί είτε ακόμα χειρότερα επειδή ήταν προδότης και συνεργάτης τους, τους έπεισε να μην φύγουν… Άρα το victim-blaming συνεχίζεται και οι ελληνοχριστιανικής καταγωγής είναι αθώοι, αφού κάποιοι/ες κακοί/ες εβραίοι/ες φταίνε για τη σφαγή τους! Η ελληνίδα εβραία ιστορικός Ρένα Μόλχο* βέβαια προκαλεί ρωγμές σε αυτή την εθνική αφήγηση, όταν τεκμηριώνει ότι ο ραβίνος Koretz δεν ήταν προδότης και προσπάθησε ειλικρινά για την επιβίωση της κοινότητας σε αυτή την τόσο αντίξοη συνθήκη, όταν επισημαίνει την αντισημιτική εχθρότητα που κυριαρχούσε απ’ τις προηγούμενες δεκαετίες στον ελληνοχριστιανικό πληθυσμό τόσο της αστικής όσο και της εργατικής τάξης και αναλύει ότι οι έλληνες/ίδες εβραίοι/ες έμειναν ουσιαστικά μόνοι/ες και αβοήθητοι/ες, επικηρυγμένοι/ες απ’ τους ναζί. Ένα εάμ που αποτελούταν κυρίως από ελληνοχριστιανικής καταγωγής αγωνιστές/τριες, και δεν έκανε καμιά συστηματική και συνεχή δουλειά ενάντια στον αντισημιτισμό- συγκριτικά με άλλα παρτιζάνικα κινηματα-και για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εβραίων, παρά μόνο κάποια τυπικά καλέσματα δεν μπορεί να αποποιείται τις ευθύνες του στην εξολόθρευση. Αλλά την ελληνική αριστερά, τη βολεύει αυτή η αφήγηση σα μια τελετουργία αυτοδικαίωσης και σαν ένα μέσο να κατηγορεί τα θύματα, δλδ τους/τις εβραίους/ες, σα μια ακόμα έκφραση της αντισημιτικής κουλτούρας πάνω στην οποία έχει συγκροτηθεί άλλωστε.

Η κατάκτηση της θεσσαλονίκης απ’ τον ελληνικό στρατό, οι εθνοκαθάρσεις που ακολούθησαν, τα αντισημιτικά πογκρόμ και η shoah, ήταν μια ακολουθία τραγωδιών που οδήγησαν στη μετατροπή της από μια ζωντανή πολυεθνική πόλη με πλειοψηφικό το εβραϊκό στοιχείο σε μια πόλη φάντασμα. Η ελληνοποίηση της σήμανε έναν ουσιαστικό θάνατο για τη μνήμη κι τη ζωή της και την ουσιαστική παρακμή της. Ελάχιστοι/ες επιζώντες/ήσασες πήραν πίσω ή αποζημιώθηκαν για τις περιουσίες τους που λεηλατήθηκαν από έλληνες χριστιανούς, που πάνω σε αυτό το πλιάτσικο έχτισαν την εθνική καπιταλιστική συσσώρευση τους κι ευημερία τους, με την απόλυτη προστασία και νομιμοποίηση απ’ το κράτος τους που δεν ανοίγει το θέμα ποτέ… Η εξόντωση και της μνήμης τους ήταν απόλυτη όταν ακόμα και το αριστοτέλειο πανεπιστήμιο θεσσαλονίκης έχτισε τα κτίρια του πάνω στο πλιατσικολογημένο εβραϊκό νεκροταφείο…

Για όλους αυτούς του λόγους, συμμετέχουμε σε αυτή την πορεία, για να αναγνωρίζουμε και τις δικές μας ευθύνες μας, ως άτομα ελληνοχριστιανικής καταγωγής στη βία της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους/στις Άλλους/ες της, να καταδείξουμε και να καταγγείλουμε τις εθνορατσιστικές και αντισημιτικές αξίες πάνω στις οποίες έχει συγκροτηθεί, λόγω τον οποίων βρισκόμαστε σε πλήρη συνειδησιακή ρήξη και εχθρότητα απέναντι της. Είμαστε εδώ για να σιωπήσουμε και να ακούσουμε τη φωνή της εβραϊκής κοινότητας θεσσαλονίκης. Και παρεμβαίνουμε με το λόγο για μας, για να εκφράσουμε την αντιφασιστική συμπαράσταση μας τόσο απέναντι σε όσους/ες ελληνοχριστιανικής καταγωγής την υποβαθμίζουν κι ενοχλούνται για την ύπαρξη της ή εργαλειοποιούν τη μνήμη των εβραίων θυμάτων για να ενισχύσουν αντί να αμφισβητήσουν τον εθνικισμό τους, αποσιωπώντας τη διαχρονικότητα και την ένταση της ελληνικής αντισημιτικής βίας.

υποσημείωση: 

* Ενδιαφέροντα στοιχεία για την υπόθεση του ραβίνου Τσβη Κόρετς  μπορείτε να βρείτε στο νέο βιβλίο της Ρένα Μόλχο με τίτλο “Το ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων, μελέτες ιστορίας και μνήμης” που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη τον Μάιο του 2015. Αναφορές στον Τσβη Κορέτς γίνονται στις σελίδες 29, 31, 39, 43, 45, 51, 54, 60, 66, 67, 68, 88, 90-95, 125

Advertisements

2 thoughts on ““Γιατί οι έλληνες χριστιανοί ήταν (και είναι) αντισημίτες και συνένοχοι”

  1. Pingback: Ανταπόκριση από την πορεία μνήμης στην Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου 2016 – Shades magazine

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s