81 χρόνια από το αντισημιτικό πογκρόμ – τη νύχτα της 9 Νοέμβρη 1938. Δεν ξεχνάμε, Δεν συγχωρούμε.

81 χρόνια πέρασαν από την τρομερή αυτή νύχτα στις 9 Νοεμβρίου 1938, η οποία σηματοδότησε την έναρξη συστηματικών ενεργειών εξολόθρευσης των Εβραίων σε όλη την Ευρώπη. Μετά την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος στη Γερμανία και την κατάληψη της εξουσίας από το ναζιστικό κόμμα το 1933, εισήχθησαν αντισημιτικές πολιτικές υπό το καθεστώς του Χίτλερ. Υπήρχαν περίπου 500.000 Εβραίοι που ζούσαν στη Γερμανία, οι οποίοι μεταμορφώθηκαν από το καθεστώς σε αποδιοπομπαίους τράγους για όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η χώρα: η ήττα στον Α ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, ο υπερπληθωρισμός (1921-1923) και η Μεγάλη οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 1930. Το αποκορύφωμα αυτού του εγκλήματος ήταν το Άουσβιτς.

Τον Νοέμβριο του 1938, η ναζιστική ηγεσία έδωσε το πράσινο φως για μια σειρά από πογκρόμ κατά του εβραϊκού πληθυσμού στη Γερμανία και τα προσαρτημένα εδάφη.  Το πογκρόμ αυτό ονομάστηκε Kristallnacht (Η νύχτα του σπασμένου γυαλιού) εξαιτίας του θρυμματισμένου γυαλιού που έπεφτε τους δρόμους μετά τον βανδαλισμό και την καταστροφή εβραϊκών επιχειρήσεων, συναγωγών και σπιτιών. Οι ναζιστές αξιωματούχοι συγκάλυψαν την οργανωμένη φύση των πογκρόμ. Περιγράφουν τις ενέργειες ως δικαιολογημένες και αυθόρμητες απαντήσεις του γερμανικού πληθυσμού στη δολοφονία ενός γερμανού διπλωματικού αξιωματούχου, του Ernst vom Rath στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια του πογκρόμ, περίπου 30.000 Εβραίοι άνδρες συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που οι Ναζί έκαναν μαζικές συλλήψεις ατόμων μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι, χωρίς άλλη αιτία για σύλληψη. Οι δράστες του πογκρόμ κατέστρεψαν εκατοντάδες συναγωγές και εβραϊκά ιδρύματα σε όλη τη Γερμανία, την Αυστρία και την Σουδηδονία. Πολλές συναγωγές καίγονταν ολόκληρη τη νύχτα σε πλήρη θέα στο κοινό και τους τοπικούς πυροσβέστες, οι οποίοι είχαν λάβει εντολές να παρεμβαίνουν μόνο για να αποτρέψουν τη φωτιά να εξαπλωθεί σε κοντινά κτίρια (μη εβραϊκά). Οι SA και μέλη της Νεολαίας του Χίτλερ σε ολόκληρη τη χώρα κατέστρεψαν τα παράθυρα  και τις βιτρίνες σε περίπου 7.500 εβραϊκά εμπορικά καταστήματα και λεηλάτησαν τα εμπορεύματά τους. Τα εβραϊκά νεκροταφεία έγιναν ιδιαίτερο αντικείμενο βεβήλωσης σε πολλές περιοχές.

Το πογκρόμ αποδείχθηκε ιδιαίτερα καταστροφικό στο Βερολίνο και τη Βιέννη, όπου βρίσκονταν οι δύο μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες στο Γερμανικού Ράιχ. Οι άνδρες των S.A έκαναν παρέλαση στους δρόμους, επιτέθηκαν σε Εβραίους ακόμα και μέσα στα σπίτια τους και τους εξανάγκασαν σε πράξεις δημόσιας ταπείνωσης. Αν και η δολοφονία δεν περιλαμβανόταν στις κεντρικές οδηγίες, απειλήθηκαν πολλές εβραϊκές ζωές μεταξύ 9 και 10 Νοεμβρίου. Ο επίσημος αριθμός για τους θανάτους που δημοσιεύτηκαν από τις ναζιστικές αρχές μετά την Kristallnacht, ήταν 91, αλλά πρόσφατες έρευνες υποδηλώνουν ότι υπήρξαν εκατοντάδες θάνατοι, ειδικά εάν μετρηθούν όσοι πέθαναν από τους τραυματισμούς τους τις ημέρες και τις εβδομάδες που ακολούθησαν το πογκρόμ .

81 χρόνια μετά, ο αντισημιτισμός συνεχίζει να αποτελεί την οργανική ουσία κάθε φασισμού. Οι αντισημιτικές επιθέσεις αυξάνονται σε ολόκληρη την Ευρώπη και στην Ελλάδα. Μόλις λίγες εβδομάδες έχουν περάσει από τη δολοφονική αντισημιτική επίθεση στο Χάλε. Μια επίθεση που αναβαθμίζει την αντισημιτική βία στη χώρα θύτη του Ολοκαυτώματος. Θα πρέπει να σημειωθεί μόνο για χάρη της διαβολικής σύμπτωσης, ότι η επίθεση στο Χάλε ήρθε λίγες μέρες μετά τη δήλωση της Γερμανικής καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ ότι η αντι-ισραηλινή στάση του Ιράν δεν είναι αντισημιτική (γεγονός που δείχνει σε κάποιο βαθμό την υπόγεια μα κατοχυρωμένη αντι-ισραηλινή θέση της Γερμανικής Κυβέρνησης). Ακριβώς για να προωθήσει τα συμφέροντα του καπιταλιστικού κράτους που εκπροσωπεί – η κυρία καγκελάριος ξεχνά συνειδητά ότι το Ιράν έχει επίσημη γραμμή άρνησης του Ολοκαυτώματος, καθώς και ότι το Ιράν είναι μια εξαίρεση, γιατί δεν υπάρχει άλλη χώρα (εκτός του καθεστώτος της ΧΑΜΑΣ) στον κόσμο που προωθεί τόσο επίσημα την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Η άρνηση του Ολοκαυτώματος διαδίδεται από όλη την ιρανική ελίτ και εκφράζεται σε συνέδρια όπως η διάσκεψη άρνησης του Ολοκαυτώματος που πραγματοποιήθηκε στην Τεχεράνη τον Δεκέμβριο του 2006, ή έκθεση που αρνείται το Ολοκαύτωμα στην Τεχεράνη τον Ιούλιο του 2007 αλλά και σε πολυάριθμες δηλώσεις του πρώην Ιρανού -Προέδρου Αχμαντινετζάντ και ανώτερους ιρανούς αξιωματούχους.

Στην Ελλάδα οι βεβηλώσεις μνημείων, καταστροφές σε νεκροταφεία, ακόμα και η στοχοποίηση Ελλήνων Εβραίων συνεχίζονται. Ωστόσο,  η αντισημιτική πρακτική (όλων των ειδών και για όλα τα γούστα) δεν μας έρχεται απαραίτητα μόνο από νεοναζιστικούς και νεοφασιστικούς κύκλους και τον όχλο τους, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις προέρχεται και από την εθνο-αντιϊμπεριαλιστική αριστερά (αυτό φυσικά αφορά και την Ελλάδα) ή θρησκευτικές φονταμενταλιστικές ομάδες. Ο αντισιωνισμός ως μια άλλη μορφή αντισημιτισμού είναι κάτι που μοιράζονται από κοινού διάφορες αριστερές ομάδες, κόμματα και οργανώσεις. Όλα τα τελευταία χρόνια, η αντισημιτική βία στη Γερμανία έχει αυξηθεί. Πολλοί Εβραίοι στη Γερμανία εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι δεν αισθάνονται πλέον ασφαλείς στη χώρα. Αξίζει να αναφέρουμε μόνο λίγα περιστατικά (των εκατοντάδων) τα τελευταία χρόνια:

Ανόβερο, 2016 – Ένα εβραϊκό νεκροταφείο βεβηλώθηκε τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο. Οι δράστες κατέστρεψαν τάφους και έσπασαν παράθυρα. Τον Δεκέμβριο του 2016, το νεκροταφείο δέχτηκε παρόμοια επίθεση, όταν οι τάφοι ξηλώθηκαν και βεβηλώθηκαν. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, οι δράστες έβαψαν μια σβάστικα, έριξαν χρώμα σε τάφους και έσπασαν το γυάλινο παράθυρο στο παρεκκλήσι.

Wuppertal, 2017 – ένα περιφερειακό δικαστήριο στη Γερμανία αποφάσισε ότι μια βίαιη απόπειρα να πυρποληθεί μια τοπική συναγωγή το 2014 ήταν μια πράξη που αποσκοπούσε να εκφράσει διαμαρτυρία κατά της συμπεριφοράς του Ισραήλ στη συνεχιζόμενη σύγκρουσή του με τη Γάζα.

Chemnitz, Αύγουστος 2018: Όχλος νεοναζί έκανε επίθεση σε ένα τοπικό εβραϊκό εστιατόριο κατά τη διάρκεια ενός κύματος βίαιων νεοναζιστικών διαδηλώσεων.

Εν τω μεταξύ, στο Βερολίνο, σε περιοχές όπως το Neukolln, το Mitte (στην κύρια μεγάλη Συναγωγή) κ.λπ, πραγματοποιήθηκαν νέες επιθέσεις με αντισημιτικά κίνητρα κ.λπ. Το Βερολίνο ξεπέρασε μάλιστα το Μάλμε της Σουηδίας και είναι η νέα αντισημιτική πρωτεύουσα της Ευρώπης, σύμφωνα με μια νέα στατιστική έρευνα.

Ο αντισημιτισμός στη Γερμανία καθώς και σε ολόκληρο τον κόσμο παραμένει μια θλιβερή και επικίνδυνη πραγματικότητα. Αυτό το γεγονός απαιτεί και πάλι να αναρωτηθούμε για τους λόγους. Γιατί, παρά τις διαβεβαιώσεις του αστικού κόσμου μετά το τέλος του πολέμου, όπως Ποτέ Ξανά Φασισμός, Ποτέ Ξανά Αντισημιτισμός κοκ, το πρόβλημα παραμένει σε έξαρση.

Τι τροφοδοτεί σήμερα τον αντισημιτισμό;

Ο Τ. W. Adorno άνοιξε κάποτε μια ομιλία, γνωστή σήμερα υπό τον τίτλο “Η Εκπαίδευση μετά το Άουσβιτς”, με την ακόλουθη δήλωση: «Η απαίτηση να μην αναληφθεί το Άουσβιτς είναι η πρώτη και κύρια που τίθεται στην εκπαίδευση.»  Αλλά αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει στη Γερμανία, τη χώρα που είναι ένοχη για το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των εποχών (του Ολοκαυτώματος). Όλοι/ες γνωρίζουμε τον τρόπο με τον οποίο η Γερμανία ασχολείται με τη δική της ιστορία. Η εκπαίδευση στα δημόσια σχολεία και τα πανεπιστήμια στη Γερμανία σχετικά με τους λόγους για τους οποίους οι εθνικοσοσιαλιστές βρήκαν τον δρόμο προς στην εξουσία, καθώς και τους λόγους που οδήγησαν στο Άουσβιτς παραμένουν επιφανείς. Ο ιστορικός ρεβιζιονισμός ως κεντρικός ρόλος στην εθνική ιδεολογική αφήγηση της Γερμανίας καθώς και της Ε.Ε αυξάνεται και πάλι. Πολλοί Γερμανοί ιστορικοί της δεκαετίας του ’80, όπως ο Nolte Hillgruber, κατέβαλαν πολλές προσπάθειες για να υποτιμήσουν και εν τέλει να ξεπλύνουν την εθνικοσοσιαλιστική κτηνωδία μέσω της εξίσωσης των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης με τα στρατόπεδα εργασίας της ΕΣΣΔ. Αυτός ο ιστορικός ρεβιζιονισμός έχει βρει οπαδούς και στην Ελλάδα από φαινομενικά διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Ειδικά όσο αναφορά τους “αριστερούς” και “αναρχικούς” αναθεωρητές εργαλειοποιούν το Ολοκαύτωμα μόνο και μόνο για να εκφράσουν ανοιχτά τον αντικομμουνισμό τους.

Για κακή τους τύχη όμως την καλύτερη απάντηση τους την έδωσε ένας μη κομμουνιστής και επιζώντας του Ολοκαυτώματος, ο Πρίμο Λέβι, όπου έγραψε σχετικά με το θέμα τα εξής: «Οι νέοι Γερμανοί αναθεωρητές επιδιώκουν να παρουσιάσουν τη ναζιστική σφαγή σαν προληπτική άμυνα απέναντι σε μια «ασιατική » εισβολή..Η θεωρία μου φαίνεται εξαιρετικά αβάσιμη. Δεν έχει αποδειχτεί ότι οι Ρώσοι είχαν την πρόθεση να εισβάλλουν στη Γερμανία, αντίθετα τη φοβούνταν όπως απέδειξε το εσπευσμένο σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότωφ, και δίκαια όπως αποδείχτηκε με την ξαφνική επίθεση της Γερμανίας το 1941. Επιπλέον δεν είναι κατανοητό πως οι πολιτικές εξοντώσεις ,οργανωμένες από το Στάλιν ,αντικατοπτρίζονται στην εξόντωση του εβραϊκού λαού, όταν είναι γνωστό ότι πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία οι Γερμανοεβραίοι ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στη γερμανική κοινωνία και θεωρούνταν εχθροί μόνο από το Χίτλερ και τους λίγους φανατικούς που αρχικά τον ακολούθησαν. Η ταύτιση εβραϊσμού και μπολσεβικισμού έμμονη ιδέα του Χίτλερ, εστερείτο αντικειμενικής βάσης, κυρίως στη Γερμανία όπου εμφανώς η πλειονότητα των Εβραίων ανήκε στην αστική τάξη. Ότι το «γκουλάγκ »προηγήθηκε του Άουσβιτς, είναι αλήθεια αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι σκοποί για τους οποίους δημιουργήθηκαν ήταν διαφορετικοί. Το γκουλάγκ σκόπευε στην εξόντωση ανάμεσα σε ομοφύλους, δε βασιζόταν στη φυλετική υπεροχή, δε διαχώριζε την ανθρωπότητα σε υπερανθρώπους και υπανθρώπους.» Το Άουσβιτς στηρίχτηκε σε μια ιδεολογία ποτισμένη από ρατσισμό. Εάν είχε επικρατήσει σήμερα ο κόσμος θα ήταν χωρισμένος στα δύο, «εμείς» οι κύριοι από τη μια πλευρά και όλοι οι άλλοι υπό την εξουσία τους ή υπό εξόντωση σαν φυλετικά κατώτεροι. Αυτή η περιφρόνηση της θεμελιώδους ισότητας που δικαιούνται όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις ,διαπερνούσε τις άπειρες συμβολικές λεπτομέρειες ,αρχίζοντας από το τατουάζ του Άουσβιτς ,μέχρι τη χρήση, ακριβώς στους θαλάμους αερίων, του δηλητηρίου που αρχικά προοριζόταν για την απολύμανση των πλοίων από τους ποντικούς. Η ανόσια εκμετάλλευση των νεκρών και της στάχτης τους παραμένει μοναδικό προνόμιο της χιτλερικής Γερμανίας και, ως σήμερα, σε πείσμα όσων επιθυμούν να σβήσουν το περίγραμμα, αποτελεί το έμβλημα.

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί εδώ ότι πριν από λίγες εβδομάδες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατέθεσε προς ψήφιση ένα κατάπτυστο κείμενο εξίσωσης του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού, “βγάζοντας καθαρούς” τους φασίστες και τις πράξεις τους και εκφράζοντας απροκάλυπτα το μίσος για τον αγώνα των αντιφασιστών και τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη. Ο αντικομμουνισμός και αυτός μαζί με τον αντισημιτισμό είναι επίσης μέρος της ιδεολογικής αφήγησης της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Δεν θα μπορούσε να συμβεί με διαφορετικό τρόπο, και σε μια χώρα όπως η Δυτική Γερμανία, όπου μετά τον πόλεμο και κατά τη διάρκεια της περιόδου «αποναζιστικοποίησης», πολλοί από τους αξιωματούχους των ναζιστών και μέλη του κόμματος, υπεύθυνοι για εγκλήματα που όχι μόνο παραμένουν ανεξιχνίαστα αλλά μάλιστα, αυτοί οι Ναζί παρέμειναν σε θέσει κλειδιά, όπως δήμαρχοι, δικαστές κλπ., όπου σε πολλές περιπτώσεις κατέστρεψαν στοιχεία για εγκλήματα που παραμένουν ατιμώρητα μέχρι σήμερα. Αλλά το δυτικογερμανικό πρόβλημα πηγαίνει και πολύ πιο πέρα από δικαστές  και δημάρχους. Ως τρανταχτά παραδείγματα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τους: Hans Globke, ο οποίος ήταν ένας από τους συντάκτες των φυλετικών νόμων της Νυρεμβέργης. Στη μεταγενέστερο κράτος της δυτικής Γερμανίας ήταν ανώτατος αξιωματούχος της καγκελαρίας του Adenauer από το 1953 έως το 63, καθώς και τον Reinhand Gehlen που είχε υπηρετήσει στη μυστική γενική υπηρεσία της Wehrmacht και αργότερα ήταν ο εμπνευστής – ιδρυτής των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών (BND) όπου ήταν επικεφαλής μέχρι το 1968.

Αλλά και στη DDR (Ανατολική Γερμανία), ένα κράτος που στο όνομα του «αντιφασιστικού παρόντος» αγνόησε το εθνικόσοσιαλιστικό παρελθόν και δεν το είδε ως μέρος της ιστορίας του. Επιπλέον, το κρατικό καπιταλιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας και η πολιτική του αφήγηση βασιζόταν μάλλον σε μια φετιχιστική μορφή αντικαπιταλισμού (συμπεριλαμβανόμενου και μπόλικου αντισιωνισμού) που βλέπει μια καλή μορφή κεφαλαίου, όπως συμβαίνει με τον Προυντόν, για παράδειγμα, όπου η συγκεκριμένη εργασία νοείται ως η μη καπιταλιστική στιγμή που είναι σε αντίθεση με την αφηρησιμότητα των χρημάτων. Αυτό που εννοούμε εδώ είναι ότι το κακό το βρίσκουμε για ακόμα μια φορά στο αφηρημένο (σκοτεινό κεφάλαιο) όπου βρίσκεται (εκτός της χώρας) στις τράπεζες κ.λπ. και το “καλό”  το βρίσκουμε στο πατριωτικό βιομηχανικό κεφάλαιο. Αυτός ο τύπος “ανάλυσης” του καπιταλισμού δεν βλέπει πραγματικά την πολυπλοκότητα των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων και εμπίπτει σε μια προσωποποίηση του κεφαλαίου (τραπεζίτες, καπιταλιστές κλπ) – Θέματα βέβαια που δεν εξαντλούνται με μια επιφανειακή αναφορά όπως εδώ, αλλά χρειάζονται παραπέρα ανάλυση και εμβάθυνση. Και πραγματικά χρειάζεται μια τέτοια ερευνητική, θεωρητική και ιστορική εμβάθυνση για να κατανοήσουμε τους υλικούς όρους που οδήγησαν στην ραγδαία άνοδο του νεοναζισμού στην ανατολική Γερμανία μετά τη πτώση της ΛΔΓ, αλλά και το πόσο βαθιά ριζωμένος είναι ο αντισημιτισμός, στην ιστορική και πολιτική – τελικά ιδεολογική – αντίληψη μεγάλης μερίδας των ανατολικογερμανών. 


Τι άλλο τροφοδοτεί σήμερα τον αντισημιτισμό; Το παράδειγμα της εθνο-αντιϊμπεριαλιστικής αριστεράς

Σε ένα κείμενο του Moishe Postone που προσφωνήθηκε σε μια διαδήλωση εναντίον του αντισημιτισμού στο Αμβούργο στις 13/12/2009, ο μεγάλος αυτός μαρξιστής υπογράμμισε μεταξύ άλλων τα εξής: 

Νομίζω ότι είναι πολιτικά σημαντικό το γεγονός ότι τόσο πολλοί στην Αριστερά παίρνουν στα σοβαρά τις εκφράσεις αντισημιτισμού που έχουν διαδοθεί μεταξύ ομάδων που θεωρούν τους εαυτούς τους αντιιμπεριαλιστές. Ίσως αυτό μπορεί επίσης να οδηγήσει σε κάποια, πολύ αργοπορημένη, θεωρητική διασάφηση. Το θέμα δεν είναι εάν οι ισραηλινές πολιτικές μπορούν να υποβληθούν σε κριτική ή όχι. Οι ισραηλινές πολιτικές θα έπρεπε να υποβληθούν σε κριτική, ιδιαίτερα αυτές που στοχεύουν στην υπονόμευση κάθε πιθανότητας ύπαρξης ενός βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Ωστόσο, η κριτική του «Σιωνισμού» που κυριαρχεί σε πολλούς αντιιμπεριαλιστικούς κύκλους, απομακρύνεται από μία κριτική των ισραηλινών πολιτικών. Αποδίδει στο Ισραήλ και στους «Σιωνιστές» μία μοναδική μοχθηρία και μία παγκόσμια συνωμοτική εξουσία. Το Ισραήλ δεν υποβάλλεται σε κριτική με τον ίδιο τρόπο που υποβάλλονται άλλα κράτη – αλλά ως ενσάρκωση του βαθιά και θεμελιακά κακού. Εν ολίγοις, η αναπαράσταση του Ισραήλ και των «Σιωνιστών» σ’ αυτή τη μορφή «αντιιμπεριαλισμού» και «αντισιωνισμού» είναι στην ουσία ίδια μ’ αυτή των εβραίων στον λυσσαλέο αντισημιτισμό που βρήκε την πιο καθαρή του έκφραση στον ναζισμό. Και στις δύο περιπτώσεις, η «λύση» είναι η ίδια – εξολόθρευση στο όνομα της απελευθέρωσης.

Σήμερα, ο αριστερός αντισημιτισμός παίρνει πολλές μορφές. Μια από τις πιο επικίνδυνες είναι το BDS που καλεί σε μποϊκοτάζ σε οτιδήποτε ισραηλινό, ακριβώς όπως έκαναν και οι ναζί, ογδόντα (και πάνω) χρόνια πριν. Το BDS καλεί ανοιχτά για τη διάλυση του κράτους του Ισραήλ, πράγμα που ουσιαστικά σημαίνει μια ακόμα εβραϊκή γενοκτονία. Στο Βερολίνο μάλιστα, το BDS καλεί σε πορεία την ίδια μέρα με τις εκδηλώσεις μνήμης στις 9 Νοέμβρη. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και πολλές οργανώσεις της αριστεράς διαφόρων ιδεολογικών αποχρώσεων (μαοϊκοί, τροτσκιστές, ακόμα και συμβουλιακοί κομμουνιστές). Στην Ελλάδα όπως ήδη αναφέραμε έχουμε δεκάδες επιθέσεις σε εβραϊκά μνημεία, μεταξύ αυτών, μνημείων του Ολοκαυτώματος, νεκροταφεία κλπ. Πρέπει να αναφερθεί για μια ακόμα φορά ότι δεν είχαμε αντιδράσεις ενάντια στον αντισημιτισμό με κανένα τρόπο από τις διάφορες ομάδες αντίφα που κινούνται πάντα στη σφαίρα της ιδεολογικής κριτικής και φυσικό επακόλουθο είναι να έχουν μνήμη και δράση επιλεκτική.

Είναι όλες οι μορφές αντίστασης ενάντια στον αντισημιτισμό το ίδιο πράγμα;

Πολλές δυνάμεις πολιτικού mainstream δηλώνουν σήμερα πολέμιοι του αντισημιτισμό. Στη Γερμανία τέτοιους “πολέμιους” μπορούμε να εντοπίσουμε μέσα στα μαζικά αστικά κόμματα όπως το CDU, το SPD, το FDP και άλλους. Στην Ελλάδα μπορούμε επίσης να βρούμε τέτοιους “πολέμιους” του αντισημιτισμού και σε ακόμα χειρότερες εκδοχές, όπως ο Άδωνης και άλλοι πρώην; (υποτίθεται) ακροδεξιοί αντισημίτες που μοστράρουν και σε εκδηλώσεις ενάντια στον αντισημιτισμό. Σε τι διαφέρει όμως μια κομμουνιστική, υλιστική κριτική του αντισημιτισμού από αυτή του πολιτικού mainstream; Ο mainstream αντι-αντισημιτισμός δεν θέλει να πέσει στα βαθιά νερά και να εξηγήσει τι οδήγησε στην εξόντωση των Εβραίων, διότι αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αμφισβητηθεί ο διαφωτισμός και η καπιταλιστική νεωτερικότητα ως σύνολο. Αντίθετα μια κομμουνιστική κριτική του αντισημιτισμού απαιτεί την κατανόηση της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, του πολιτισμού της αξίας ως ενιαίο σύνολο. Παραφράζοντας τον Max Horkheimer: Όσοι δεν θέλουν να επικρίνουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία θα πρέπει επίσης να σιωπήσουν για τον φασισμό.

Ο καπιταλιστικός πολιτισμός αντιμετωπίζει και πάλι μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις του ύστερα από το τέλος του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Τα νεοφασιστικά και τα νεοναζιστικά κινήματα ξαναβρίσκουν τον δρόμο στην επιφάνεια της  πολιτικής καθημερινότητας, υπενθυμίζοντάς μας ότι τίποτα δεν τελείωσε το 1945. Επιπλέον, 30 χρόνια μετά την πτώση του τείχους, όπου διάφοροι συνεχίζουν να μας διαβεβαιώνουν ότι ζούμε το τέλος των “μεγάλων αφηγήσεων “και του κομμουνισμού, αυτών που κυριάρχησαν στην πολιτική ατμόσφαιρα τις προηγούμενες δεκαετίες, έχει ωστόσο, ξεκινήσει ήδη ένας νέος κύκλος του ταξικού πολέμου που τους διαψεύδει, από τις Ευρωπαϊκές Μητροπόλεις μέχρι και τη Χιλή. Σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα για το μέλλον, χρειαζόμαστε και πάλι να εμπλουτίσουμε την κριτική μας ενάντια στο καπιταλιστικό υπάρχον και ακόμη περισσότερο , να οργανωθούμε και να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος για το πώς κατανοούμε τη σημερινή περίπλοκη κατάσταση. Ο αγώνας ενάντια στον αντισημιτισμό δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό.

Η Μάχη ενάντια στον αντισημιτισμό είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε χειραφετικής και κομμουνιστικής προσπάθειας. 81 χρόνια μετά, θυμόμαστε ακόμα το έγκλημα εκείνης της νύχτας. Στεκόμαστε εμπόδιο σε κάθε αντισημιτισμό.

Δεν ξεχνάμε, Δεν συγχωρούμε

Κομμουνιστές/τριες με μνήμη

Shades Magazine

 

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s